مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران جاویدان خرد 2251-8932 16 2 2020 01 21 Ontology, Methodology, and Their Relationship in Philosophical Naturalism هستی‌شناسی، روش‌شناسی، و رابطه‌ آنها در طبیعت‌گرایی فلسفی 81 106 103394 10.22034/iw.2019.204746.1377 FA حامد بیکران بهشت پژوهشگر گروه مطالعات علم، مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران حسین شیخ‌رضایی عضو هیأت علمی گروه مطالعات علم، مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران Journal Article 2019 10 13 According to the received view of philosophical naturalism, it has two different types which are characterized as two philosophical theses: ontological naturalism and methodological naturalism. Following this account of naturalism, one may pose the question: what is the relationship between the two theses of naturalism that has led to philosophers calling both ‘naturalism’? There are four views about this matter: no relationship between two theses, the epistemic priority of ontological naturalism over methodological naturalism, the epistemic priority of methodological naturalism over ontological naturalism, and relationship but no priority. In this paper, we examine these views and try to show that none is satisfactory and adequate. The problem, we believe, comes from the received view of naturalism, and therefore, an alternative view of naturalism may help to solve the problem. In the end, we propose an alternative view of naturalism and try to show that it can dissolve the problem of the relationship between two theses of naturalism. طبق تلقی غالب، طبیعت‌گرایی دیدگاهی است که با دو آموزه‌ی فلسفی، یعنی طبیعت‌گرایی هستی‌شناختی و طبیعت‌گرایی روش‌شناختی، مشخص می‌شود. با چنین توصیفی از طبیعت‌گرایی، این پرسش پیش می‌آید که این دو آموزه چه ارتباطی با هم دارند که هر دو، «طبیعت‌گرایی» خوانده می‌شوند؟ در این مورد چهار دیدگاه وجود دارد: عدم ارتباط این دو آموزه با هم، تقدم معرفتی طبیعت‌گرایی هستی‌شناختی بر طبیعت‌گرایی روش‌شناختی، تقدم معرفتی طبیعت‌گرایی روش‌شناختی بر طبیعت‌گرایی هستی‌شناختی، و ارتباط داشتن این دو آموزه بدون تقدم یکی بر دیگری. در این مقاله، این دیدگاه‌ها یک به یک به اجمال معرفی و ارزیابی می‌شوند، و تلاش می‌شود تا نشان داده شود که هیچ‌یک از آن‌ها دیدگاهی قابل قبول و باکفایت نیست. سپس پیشنهادی جایگزین برای توصیف طبیعت‌گرایی مطرح می‌شود که طبق آن، مسأله‌ی ارتباط آموزه‌های طبیعت‌گرایی منحل می‌گردد. به طور خلاصه، برای توصیف طبیعت‌گرایی از مدل سنت‌های پژوهشی لاودن، که در اصل برای تبیین تطور علم در تاریخ و مسایل مربوط به آن پیشنهاد شده است، استفاده می‌کنیم. http://www.javidankherad.ir/article_103394_ea082fb97e7750e759f60eb96ce388d8.pdf