مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران جاویدان خرد 2251-8932 16 2 2020 01 21 The Sacred Knowledge and Science: Metaphysical Analysis and its Distinctions with Philosophy from the Standpoint of Dr. Seyyed Hossein Nasr and Traditionalists تحلیل مابعدالطّبیعی علم و معرفت قدسی و تمایزشان از فلسفه از منظر دکتر سیّد حسین نصر و سنّت گرایان 137 165 104204 10.22034/iw.2019.201606.1369 FA سعید دهقانی دانشجوی حکمت و فلسفه ایران غلامرضا اعوانی استاد بازنشسته موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران علیرضا حسن پور مدیر گروه فلسفه و کلام اسلامی- دانشگاه ایلام Journal Article 2019 09 15 Dr. Seyyed Hossein Nasr, the greatest living traditionalist philosopher in contemporary world, has defined a fundamental element as a principle for Sophia Perennis which is metaphysical distinction between Intellectus and Ratio. To him, The Sacred Knowledge is the fruit of Divine Intuitive Intelligence but Science or Modern Philosophical Schools is the result of human Rational Faculty, thus distinguishes The Sacred Knowledge, by clarification of its inherent essence, from Philosophy. According to him, the Ratio is the reflection and reverberation of Universal Intellect upon human mind and thus the logical rationalization is purely the formal and exterior expression of The Subject from experience of The Object which is metaphysical Reality and is prior to Ratio and Subject Itself who processing the act of Reasoning. The outcome of Nasr’s argumentum is the ‘Illuminative’ and Donated characteristics of Sacred Knowledge which diffuses from Universal Origin upon the human Hearts, the seat of Intelligence, unlike philosophy which is attainable by acquisition. Mystically speaking, the Sacred Knowledge is as ‘State’ and not as ‘Station’, thus it is considered as ‘The Bestowals’ not ‘The Earnings’. Referring to the essential works by Nasr and other Traditionalists, in this article which has been done in analytical-descriptive method, first we analyze the metaphysical principles of the Sacred Knowledge which is the Traditional Oriental Metaphysics both in East and West and then study its relationship with Philosophy and Theology. سیّد حسین نصر، بزرگ‌ترین فیلسوف سنّت‌گرای زندۀ جهان معاصر، اصل بنیادینی را مبنای حکمت جاودان قرار داده که عبارت است از تمایز مابعدالطّبیعی عقل شهودی و عقل استدلالی صرف. نصر، معرفت قدسی را ثمرۀ عقل شهودی الهی و سایر علوم و مکاتب فلسفی را نتیجۀ عقل استدلالی بشری می‌داند و با تبیین ماهیّت ذاتی معرفت قدسی، به تمایز آن از فلسفه می‌پردازد. از منظر وی، عقل استدلالی، پژواک و انعکاس عقل شهودی بر مرتبۀ ذهن بشری است و استدلال منطقی، صرفاً بیان صوری سوبژکتیو از تجربۀ ابژکتیو حقیقت مابعدالطّبیعی است که مقدّم بر عقل استدلالی صرف و خودِ سوژه‌ای است که عمل استدلال را انجام می‌دهد. نتیجۀ استدلال نصر این است که معرفت قدسی، معرفتی «اشراقی» و إعطایی است، که برخلاف فلسفه، که از طریق کسب به دست می‌آید، از مبدأ کلّ بر قلوب، جایگاه قوّۀ عاقله، إفاضه می‌شود. به بیان عرفانی، این معرفت، از سنخ «احوال» است نه «مقامات»؛ و به همین دلیل، جزو «مواهب» به شمار می‌رود، نه «مکاسب». در این مقاله با رجوع به اصل آثار نصر و سایر سنّت-گرایان، که به روش تحلیلی- توصیفی انجام شده است، مبانی مابعدالطّبیعی معرفت قدسی را، که همان مابعدالطّبیعه سنّتی «شرق» و متافیزیک حقیقی در غرب است، تبیین کرده و رابطۀ این سنخ از معرفت را با فلسفه و الهیّات بررسی کرده‌ایم. http://www.javidankherad.ir/article_104204_776ca72a6bbfd884e5cf3c8cccb42ac7.pdf