مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران جاویدان خرد 2251-8932 17 1 2020 08 22 Comparative study of the concept of absolute truth in the thought of Nāgārjuna and Ibn Arabi بررسی تطبیقی مفهوم حقیقت مطلق در اندیشه ناگارجونه و ابن عربی 207 232 118121 10.22034/iw.2020.227450.1411 FA معصومه فتح اللهی دارالقرآن شهرداری اسلامشهر محمودرضا اسفندیار رییس دانشگاه اسلامشهر Journal Article 2020 04 18 The discussion of absolute truth, which is in fact the discussion of the transcendent essence, has been one of the most important topics in mystical religions and schools throughout history. The essence of truth is the unseen of the unseen and without any manifestation, even the manifestation of the unseen, and it is a truth free from name and symbol. The issue of absolute truth is rooted in the thought of Nagarjooneh and Ibn Arabi in religious and sacred texts. In the sacred texts of both thinkers, right as essence is a truth beyond the world, apparent and distinct from creation, and in its transcendence and sanctity has nothing to do with existence. For this reason, it is impossible to know and recognize and establish any kind of relationship with him. Right has an indescribable nature in terms of essence, and the most important way to describe it is silence. بحث از حقیقتِ مطلق که در واقع بحث از ذاتِ متعال است از مهم ترین مباحث ادیان و مکاتب عرفانی در طول تاریخ بوده است. ذاتِ حق، غیب‌الغیوب و فاقد هرگونه تجلی و ظهور، حتی تجلی غیبی است و حقیقتی مبرا از نام و نشان است. مبحث حقیقت مطلق در اندیشه ناگارجونه و ابن عربی ریشه در متون دینی و مقدس دارد. در متون مقدس هر دو اندیشمند، حق در مقامِ ذات، حقیقتی ورای جهان پدیداری و متمایز با خلق است و در تعالی و تقدس خود هیچ گونه ارتباط و نسبتی با هستی ندارد. به همین دلیل معرفت و شناخت و ایجاد هر نوع ارتباطی با او غیر ممکن است. حق در مرتبۀ ذات، خاصیت بیان ناپذیری دارد و مهم ترین شیوه در توصیف آن سکوت است. از این روی، در این پژوهش کوشیده ایم به بررسی مفهوم حقیقت مطلق در اندیشۀ ناگارجونه و ابن عربی بپردازیم. http://www.javidankherad.ir/article_118121_b8722774c1e329b24a8e2a639cc2843f.pdf