مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران جاویدان خرد 2251-8932 12 2 2016 03 01 Human Happiness in Plato’s Viewpoint (Evaluation of Alcibiades and Philebus) سعادتمندی انسان از منظر افلاطون (بررسی دو رسالة آلکیبیادس و فیلبُس) 5 26 32807 FA شهین اعوانی دانشیار مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران 0000-0002-2378-5029 Journal Article 2015 05 18 The issue of death is more tangible in some of Plato’s works such as Apology, Crito and Phaedo. But as far as life is concerned, the purpose of human happiness can be found in itself, a happiness which can be attained by acquiring virtues. What does Plato mean by “virtue” which leads to the human happiness in life? This paper seeks some parts of this answer in Alcibiades and some parts in Philebus. Generally, in Plato’s viewpoint awareness and contemplation on Reality is not separable from life and person’s happiness and consequently the happiness of society is dependent on the level of awareness to virtue and Reality. Human nature has been discussed in Alcibiades and it has been suggested that differences in human is not due to the beings and existence but is in becoming. Human beings are variant in their endeavor to purification and self-knowledge but all of them are seeking happiness, in that respect they are connected to each other spiritually. Philebus is about “Goodness”, “Beauty” and their relation to “Pleasure”. We can come to this conclusion about the Plato’s viewpoint that life is realizing the accommodation between the mundane world and the Ideas which everything is according to the mere Goodness. The life is not being but is becoming. در برخی از آثار افلاطون، همچون دفاعیه، کریتون و فایدون، موضوع مرگ ملموس‌تر از زندگی است؛ ولی آنجا که زندگی مطرح است، غایت سعادتمند ‌شدن انسان را در بطن خود دارد؛ سعادتی که آدمی از طریق کسب فضائل بدان نائل می‌آید. منظور افلاطون از «فضیلت» که به «سعادتمندی انسان» در زندگانی و پس از مرگ منجر می‌شود، چیست؟ مقاله بخشی از پاسخ این پرسش را در رسالة آلکیبیادس و بخش دیگر آن را در فیلبُس جسته است. به طور کلی نزد افلاطون، دانایی و تأمل دربارة حقیقت، جدا از زندگی نیست و سعادت یا نیکبختی افراد و به تبع آن جامعه، به میزان آگاهی به فضیلت و دانایی آنان نسبت به حقیقت بستگی دارد. از این رو ماهیت انسان در رسالة آلکیبیادس بررسی شده است که مطابق آن اختلاف انسان‌ها در بودن‌ها و هست‌ها نیست بلکه اختلاف‌شان در شدن‌ها و چیستی‌هاست. انسان‌ها در نحوة پرورش و میزان تلاش در تهذیب و خودشناسی متفاوت‌اند ولی همه سعادت را می‌جویند و از این منظر به لحاظ روحی با یکدیگر مرتبط‌اند. رسالة فیلبُس به «خیر»، «زیبایی» و مناسبات این دو با «لذت» اختصاص دارد. نتیجه‌ای که از برداشت افلاطون دربارة «سعادتمندی انسان» می‌توان گرفت، این است که زندگی، تحقق تطابق عالم مرئی محسوس با کمال مُثُل معقول است که در آن همه چیز بر اساس خیر مطلق تنظیم می‌شود. زندگی بودن نیست، «شدن» و «صیرورت» است.

http://www.javidankherad.ir/article_32807_0cb5bbd38e65f8df5c422232fe758c5d.pdf