مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران جاویدان خرد 2251-8932 12 2 2016 03 01 Mystic’s Speech سخن عارف 149 169 32815 FA قربان ولیئی محمدآبادی ولیئی محمدآبادی استادیار دانشگاه زنجان Journal Article 2015 10 14 Silence has a prominent position in mystical journey. The reason of being silent and denial of inner thoughts is due to superficial influence of these two on the successful mystical journey. In this paper, we attempt to answer this question: Why mystics are so talkative in spite of their recommendation to silence?  Of course all of the mystics are not so talkative but eminent figures in Islamic mysticism are often so and they have left lots of verbal and written works. The abundance of eminent Islamic mystics’ works is undeniable. In this paper we attempt to discover the motivation of mystics’ talkativeness and show the reason of the abundance of their works. It should be noted by “mystic” we mean a perfect instance of this word, i.e. a person who has ended the journey towards Allah, and after annihilation in Allah has reached the position of persistence in Allah. Reminding this point is important in that in the journey towards Allah, there is no escape from silence and denial of inner thoughts, and silence is an inherent consequence of annihilation circumstances. Therefore a mystic who has the position of annihilation in Allah, is the manifestation arena of the divine names and attributes and can be orator and speaker. خاموشی زبان و ضمیر در سلوک عرفانی جایگاهی بنیادی دارد و سرّ تأکید فراوان عارفان بر لب فرو بستن و نفی خواطر، در تأثیر عمیق این دو در پیمودن موفقیت‌آمیز مسیر سلوک عرفانی نهفته است. در این نوشتار، کوشش ما معطوف به یافتن پاسخی برای این پرسش بنیادی است که «چرا عارفان به‌رغم تأکید بر ضرورت خاموشی، غالباً پرسخن بوده‌اند؟» البته ناگفته پیداست که همه عارفان مشمول چنین حکمی نیستند اما چهره‌های شاخص عرفان اسلامی غالبأ پرسخن بوده‌اند و اقوال شفاهی یا آثار مکتوب منظوم و منثور فراوانی از خود بر جای نهاده‌اند. کثرت آثار چهره‌های برجسته عرفان اسلامی از قبیل خواجه عبدالله انصاری، سنایی، عطار، مولوی، ابن‌عربی و جامی نیازی به اثبات ندارد. در این مقاله می‌کوشیم که دواعی و انگیزه‌های سخن گفتن عارف را کشف کنیم و علل و عوامل انبوهی کلام شفاهی و مکتوب آنان را نشان دهیم. شایان ذکر است که مقصود ما از «عارف» ، مصداق اتمّ این واژه است؛ یعنی کسی که سفر إلی‌الله را به پایان رسانده است و پس از فنای فی‌الله، واجد مقام بقای بالله شده است. یادآوری این قید از آن رو اهمیت دارد که در طول سلوک إلی‌الله، از خاموشی زبان و نفی خواطر گریزی نیست و در حالت فنا نیز خاموشی زبان و ضمیر از لوازم ذاتی فنا به شمار می‌رود؛ بنابراین عارفی که واجد مقام بقای بالله است، عرصه ظهور و بروز اسماء و صفات الهی است و می‌تواند «ناطق» و «قائل» نیز باشد. http://www.javidankherad.ir/article_32815_44374c1f0ebad6dc48951e6c20c25806.pdf