مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران جاویدان خرد 2251-8932 12 1 2016 09 01 Proclus and the Problem of Chorismos پروکلوس و مسأله خوریسموس 51 68 32818 FA امیرحسین ساکت دکتر در فلسفه و عضو مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی 0000-0002-9814-5069 Journal Article 2015 05 13 The separation between ideas and particulars, known as KHORISMOS, leads to some ontological as well as epistemological problems for Plato. On the supposition that Ideas and particulars are separated, we’ll face with a problem in ontology that how is it possible that Ideas be the cause of particulars which have no link with each other. In epistemology this question has to be replied that if the Ideas have no link with particulars, how is it possible to know Ideas through particulars? Plato and the following philosophers, applying their own methods and principles, suggest different solutions. To solve the problem, Proclus makes use of two principles which could be designated as “middle term” and “all in all but appropriately”, both of them have been preceded by the previous philosophers and even Plato, but he was the first who began to use them so vastly and explained them. According to the first principle, there are mediators between Ideas and particulars which transfer the emanation of Ideas to particulars and also prepares the possibility of knowing the former through the latter. According to the second principle, a form of the Idea corporifies in particulars and at the same time, particulars exist potentially in the transcendant Idea. انفصال ایده‌ها و اشیاء از یکدیگر که از آن با عنوان خوریسموس یاد می‌شود باعث بروز مشکلاتی در وجودشناسی و شناخت‌شناسی افلاطون شده است. در صورت قطع ارتباط ایده‌ها و افراد، در وجود‌شناسی با این مشکل مواجه می‌شویم که چگونه ممکن است ایده‌ها علت افرادی باشند که با آنها ارتباطی ندارند. در شناخت‌شناسی باید به این مسأله پاسخ دهیم که اگر ایده‌ها با افراد ارتباطی نداشته باشند چگونه می‌توان از طریق اشیاء به شناخت ایده‌ها دست یافت. افلاطون و فیلسوفان بعدی هریک به نحوی می‌کوشند تا به مسأله خوریسموس پاسخ دهند. پروکلوس در پاسخ به این مسأله از دو اصل «حد وسط» و «وجود متقابل چیزها در یکدیگر» استفاده کرده است که اگرچه سابقه آنها به فیلسوفان قبلی و حتی به آثار افلاطون باز می‌گردد اما نخستین بار پروکلوس آنها را بسط داد و به طور گسترده به کار برد. بر طبق اصل اول واسطه‌هایی میان ایده و افراد وجود دارند که فیض ایده را به افراد می‌رسانند و همچنین امکان شناخت ایده را از طریق افراد فراهم می‌سازند. بر طبق اصل دوم صورتی از ایده در افراد تجسم می‌یابد و در عین حال افراد نیز به نحوی بالقوه در ایده متعالی وجود دارند. http://www.javidankherad.ir/article_32818_c6a7290879535718fb7f85797028d9fe.pdf