مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران جاویدان خرد 2251-8932 11 1 2015 09 01 The Moral Philosophy of Mohaghegh Isfahani, Cognitivism or Non-cognitivism فلسفه اخلاق محقّق اصفهانی؛ شناخت‌گرا یا ناشناخت‌گرا؟ 7 28 32896 FA حسین احمدی استادیار دایرةالمعارف علوم عقلی اسلامی، مؤسسه امام خمینی، قم Journal Article 2014 07 26 One of the issues in moral epistemology is cognitivism and non-cognitivism. Most researchers interpret Isfahani’s thesis as a non-cognitivism. In this paper we aim to explain the terms in the thesis and vindicate moral cognitivism. Isfahani means by “the theoretical certainties” “self-evident” and by “generally accepted propositions in broad sense” “non-essential generally accepted propositions” and considers moral propositions as theoretical. He maintains that moral propositions such as “justice is good”, “oppression is bad” are decisive judgment and aren’t surmise. He tells us how to know and determine moral propositions; therefore he is cognitivist.   یکی از مباحث معرفت‌شناسی اخلاق، شناخت‌گرایی و ناشناخت‌گرایی اخلاقی است. اکثر محققین، تفسیری ناشناخت‌گرایانه از نظریه محقق اصفهانی، ارائه کرده‌اند. این مقاله در صدد است با تبیین اصطلاحات به کار رفته در این نظریه، شناخت‌گرایی اخلاقی را به اثبات برساند. محقق اصفهانی از یقینیات، بدیهیات و از مشهورات به معنای اخص، مشهورات غیرضروری را قصد می‌کند و جمله‌های اخلاقی را نظری می‌داند. ایشان معتقد است جمله‌های اخلاقی مانند «عدالت خوب است» و «ظلم بد است»، مفید تصدیق جازم هستند و از مظنونات نیستند و ایشان راه شناخت جمله‌های اخلاقی را معین می‌کند؛ بنابراین، در زمره شناخت‌گرایان قرار می‌گیرد. http://www.javidankherad.ir/article_32896_f8cd71b7b469f15bd03947f8493a7259.pdf