مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران جاویدان خرد 2251-8932 15 2 2019 02 20 “ Ibn Arabi’s Treatment of theTime in Al-Futuhat al-Makkyya” تلقی ابن عربی از "زمان" در کتاب الفتوحات المکیه 203 230 85278 10.22034/iw.2019.85278 FA حمید رضا هاشمی عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب Journal Article 2018 12 04 Time as a concept despite its simplicity and clarity seems to be one of the most complicated and controversial categories in intellectual area. Whether it is only due to the presence of human being that time turns questionable and thus it only exists in human mind? Given the existence of time in the outside world does it have an independent existence of other creature or should be understood as their features? Given the aforementioned point is time related to certain cosmological levels or it embraces the whole hierarchy? Questions like these have been answered in various ways by philosophers, theologians and mystics. Time as conceived by the greatest Muslim mystic Muhy al-Din Ibn Arabi is of different depiction. According to his own particular method of discovery of truth and relying on certain ontological hypotheses and grounding his arguments on a number of verses of Quran and prophetic traditions, Ibn Arabi seeks to demonstrate that time or Dahr (eternity) is the endless manifestation of God through Divine Names that are continuously revealed in a hierarchical fashion. The chief goal of current essay is providing a “descriptive-analytic narrative” of Ibn Arabi’s view focusing on what has been presented through Al-Futuhat al-Makkyya. مفهوم زمان علیرغم اینکه مفهومی ساده و روشن به نظر می رسد در عرصۀ تأملات عقلانی از مقولاتی پیچیده و نزاع بر انگیز بوده است. آیا تنها با حضور آدمی است که زمان مطرح می گردد و در نتیجه زمان تنها در ذهن آدمی وجود دارد ؟ به فرض وجود زمان در جهان خارج آیا وجودی جدا از دیگر موجودات دارد و یا از اوصاف آنهاست؟ در همان فرض آیا زمان به بعضی از مراتب هستی مربوط می شود یا همه آنها را در بر می گیرد؟ پرسش‌هایی از این دست در نظریه پردازی فیلسوفان و متکلمان و عارفان پاسخ های گوناگونی یافته است. "زمان " دردیدگاه برجسته ترین عارف مسلمان؛ محیی الدین ابن عربی، تصویری دیگر یافته است. وی بر اساس روش خاصی که در کشف حقیقت برگزیده است و با تکیه به برخی از پیش فرض های هستی شناسانه ،با سرلوحه قرار دادن برخی از آیات قرآن و سخنان نبوی بر این باور است که زمان یا دهر همان تجلیات بی پایان خداوند در قالب اسماء الاهی است که لحظه به لحظه به صورت سلسله مراتبی در تمامی مراتب هستی می گسترد. هدف اصلی مقالۀ حاضر ارایه "روایتی توصیفی- تحلیلی" از دیدگاه ابن عربی است که بر محور آنچه که در کتاب الفتوحات المکیة آورده تنظیم گردیده است . http://www.javidankherad.ir/article_85278_74f947aa3ac269c42fe50bfd677d8fa2.pdf