مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران جاویدان خرد 2251-8932 16 1 2019 08 23 The explanation and analysis of the principle of "the whole object in the whole object" to three readings in the mystical works of Imam Khomeini تبیین و تحلیل اصل «کل شیء فیه کل شی ء» به سه قرائت در آثار عرفانی امام خمینی 69 86 91455 10.22034/iw.2019.127244.1203 FA سیدمحمدجواد یثربی پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی - تهران سید محمود یوسف ثانی گروه فلسفه ، موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران محمد امین زارع پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی Journal Article 2018 04 16 There is everything in everything” principle was established as a universal principle by Ibn al-Arabi and accepted by his commentators. This principle which is explained and justified from both existential and intuitive perspectives in Ibn al-Arabi's mystical heritage, has not appeared or argued directly in mystical works of Imam Khomeini. Explaining three issues, including Divine Breath (i.e. its presence in all beings and inclusion of all multiplicities and Names in it), Divine name (i.e. same-ness of the name and the named and the presence of all Divine names in every single divine name) and correspondence between human beings and all entities in the universe, this paper aims at analyzing this principle’s moments and besides the possibility of its acceptance in Imam Khomeini’s mysticism based on three interpretations. In a way that the referent of the word “shay” (thing) which has been repeated twice in this principle, maybe it is equivalent to Divine Breath i.e. all determinations of Being and Names (Names and humans or universe) or vice versa. «کل شیء فیه کل شیء» یا «کل شیء فی کل شیء» به عنوان اصلی کلی از جانب ابن عربی مطرح شده و از سوی شارحان وی پذیرفته شده است. این اصل که از دو جنبه وجودی و شهودی در میراث عرفانی ابن عربی تبیین و توجیه شده است، در آثار عرفانی امام خمینی به صورت مستقیم جلوه نداشته و بدان تصریح نشده است. در این پژوهش با تبیین سه مسئله نفس رحمانی _حضور آن در تمام اشیاء عالم و اندماج تمام اسماء و کثرات در آن_، اسماء الاهی _عینیت اسم و مسمی و حضور تمام اسماء در هر اسمی_ و تناظر انسان و عالم _مطابق بودن انسان با کل اشیاء عالم_، محمل اصل فوق و امکان پذیرش آن در عرفان امام خمینی با سه قرائت، تحلیل و توجیه شده است. بدین صورت که مصداق لفظ «شیء» که در این قاعده دو بار تکرار شده است، می تواند نفس رحمانی-کل تعینات هستی، اسما-اسما و انسان-عالم یا بالعکس باشد. http://www.javidankherad.ir/article_91455_d7a29ed97a821d8e6856a05cf2af06dd.pdf