مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران جاویدان خرد 2251-8932 19 1 2022 08 23 The Duality of Speech-Writing: A Philosophical Analysis دوگانه‌ی گفتار– نوشتار: تحلیلی فلسفی 120 144 165746 10.22034/iw.2023.354539.1637 FA فرزانه آرین نژاد دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران مالک حسینی مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران، تهران، ایران حمید رضا شعیری استاد معنا شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Journal Article 2022 08 03 Language, the most important tool for communication among human beings is generally used in spoken and written form. Speech and writing have different features to convey a meaning; we intend to define these features and find out, generally in philosophy, what kind of priority speech and writing might have had. we are going to review the status of speech-writing and their characteristics in conveying meaning, in certain modern and contemporary thinkers. since Plato was the initiator of Logocentrism, firstly we are going to discuss the characteristics of speech and writing from his point of view. Then we discuss the matter in Rousseau, Saussure and Halliday; they, assigned a higher status to speech. After that we will discuss Derrida’s point of view; by his theory the metaphysics of presence, Derrida criticized logocentrism and by his deconstruction method he took step into the decentralization path. He disproved priority in dualities like speech-writing. زبان به‌عنوان مهمترین ابزارِ برقراری ارتباط بین انسان‌ها به‌طور کلی در دو شکل گفتاری و نوشتاری مورد استفاده قرار می‌گیرد. با توجه به این مسئله که گفتار و نوشتار خصیصه‌های متفاوتی در انتقال معنا دارند قصد داریم این خصوصیات را برشماریم و ببینیم که در فلسفه به طور کلی چه برتری‌ای نسبت به یکدیگر داشته‌اند. بدین منظور جایگاه گفتار- نوشتار و ویژگی هر یک در انتقال معنا را نزد برخی اندیشمندان دوره‌ی جدید و معاصر بررسی می‌کنیم. ابتدا چون افلاطون به عنوان فیلسوف دوره‌ی متقدم، آغازگر مفهوم لوگوس‌محوری بوده، به ویژگی‌های گفتار و نوشتار از دیدگاه افلاطون می‌پردازیم، پس از بررسی دیدگاه روسو، سوسور و هلیدی که تقریبا همگی جایگاه گفتار را بالاتر از نوشتار در نظر می‌گرفتند، به نظریات دریدا می‌رسیم که با نظریه‌ی متافیزیکِ حضور به نقد لوگوس‌محوری پرداخت، با روش واسازی در مسیر تمرکز‌زدایی قدم برداشت و به رد اولویت در دوگانه‌های تقابلی مانند گفتار- نوشتار پرداخت.

http://www.javidankherad.ir/article_165746_da61d6cd77ff0e56440f6306ce4260c0.pdf

مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران جاویدان خرد 2251-8932 19 1 2022 08 23 Al-Ghazali and the Beginning of the Influence of the Method of Philosophical Thinking in Islamic Theology غزالی و آغاز نفوذ روش تفکّر فلسفی در کلام اسلامی 67 88 152249 10.22034/iw.2022.332047.1604 FA رحمان احترامی دانش آموخته دکتری موسسه حکمت و فلسفه ایران در رشته فلسفه و کلام اسلامی و طلبه سال ششم درس خارج حوزه علمیه قم و استاد مدعو دانشگاه قم 0000-0003-1225-2443 Journal Article 2022 03 01 Imam Mohammad al-Ghazali (d. 505) is the most famous opponent of philosophy among theologians of the Islamic world. Despite his claim to critique the discourse of philosophers in the field of theology, he, under the influence of the Muslim commentators Aristotle (Farabi and Ibn Sina), accepted Greek philosophical thought based on meaning and emphasized the legitimacy of logic and mathematics. He introduces the way of thinking of the theologians before him because of its reliance on the word "uncertain" and replaces the logic and method of reasoning of analogical analogy with the method of allegorical reasoning (rejection of the absent to the witness) before him In this article, we will show by explanatory-analytical method that Ghazali, by accepting the possibility of achieving his rational certainty, relied on (argumentative analogy), paved the way for the content of Sinaitic philosophy to enter Islamic theology and began to mix philosophy with theology in the Islamic world. Of course, he was not obsessed with the necessities of this acceptance, and in studying the thoughts of philosophers, he acted like his own predecessors, and suffered from a kind of confrontation with Greek philosophical thought; Accepting the method of thinking and rejecting the content due to opposition to the principles of faith and the appearance of narrated evidence امام محمد غزالی (م505) مشهورترین مخالف فلسفه در میان متکلمین دنیای اسلام است. وی علیرغم ادعای نقد گفتار فلاسفه در حوزه الهیات، منطق و روش استدلال قیاسِ برهانی را میپذیرد و آن را جایگزین روش استدلال قیاسی (ردّ الغائب الی الشاهد) متکلمین پیش از خود میکند. در این مقاله با روش توضیحی-تحلیلی نشان خواهیم داد که غزالی با پذیرش امکان حصول یقین عقلیِ خود اتّکا (قیاس برهانی)، بسترساز ورود محتوای فلسفه سینوی به کلام اسلامی و شروع تخلیط فلسفه با کلام در دنیای اسلام شد. او درعین‌حال با عدم التزام به لوازم این پذیرش تاریخی در بررسی مباحث الهیات عقلی، در بررسی تفکرات فیلسوفان همانند اسلاف خودش عمل کرد و دچار تهافت در نوع مواجهه با تفکر فلسفی یونان شد؛ قبول روش تفکّر و ردّ محتوی به دلیل مخالفت با اصول ایمانی و ظواهر ادلّه نقلی.

http://www.javidankherad.ir/article_152249_719ea6b87dcfc777d08f63ded3703c74.pdf

مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران جاویدان خرد 2251-8932 19 1 2022 08 23 A Research on and a Correction of Mullā Shamsā Gilāni's treatise "Al-Tawhidiyyah" تحقیق و تصحیح رسالۀ «التوحیدیّة» ملّا شمسا گیلانی 145 181 165749 10.22034/iw.2022.318399.1586 FA علی خانی دانشجوی کلام امامیه دانشگاه تهران دانشکدگان فارابی 0000-0001-6546-3143 سید محمد علی دیباجی دانشیار گروه فلسفه دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران. Journal Article 2021 07 11 The argument of Tamanu is one of the important theological arguments for proving the oneness of God and denying the multiplicity of God. There is no common view about this argument and how to obtain it from the verse "Had there been gods in heaven or earth other than Allāh, both would indeed have been ruined". Theologians and philosophers have different views on how to explain the connection between "polytheism" and "corruption" in this verse and also how this argument implies inherent or lordship monotheism. Mullāh Shamsā Gilāni in his treatise "Al-Tawhidiyyah" considers the argument used in the above verse to refer to the inherent monotheism of the obligatory transcendent and believes that the multiplicity of the necessary being in essence requires "corruption" meaning "non-realization of possibilities". For the first time, this correction is based on eight manuscripts available in Iran's libraries. برهان تمانع یکی از براهین مهمّ کلامی در اثبات یگانگی خدا و نفی تعدّد اله است. درباره این برهان و چگونگی دریافت آن از آیه شریفه ﴿لو کان فیهما آلهة إلّا الله لفسدتا﴾ نگرش یکسانی وجود ندارد. متکلّمان و فلاسفه در تبیین تلازمِ میان «تعدّد آلهه» و «فساد» در این آیه و نیز در دلالت این برهان بر توحید ذاتی یا ربوبی، دیدگاه‌های متفاوتی دارند. ملّا شمسا گیلانی در رساله «التوحیدیّة»، برهان مستفاد از آیه یاد شده را ناظر به توحید ذاتی واجب تعالی می‌داند و معتقد است تعدّد و تکثّر واجب الوجود بالذات مستلزم «فساد» به معنای «عدم تحقّق ممکنات» است. تصحیح حاضر برای نخستین بار، بر مبنای هشت نسخه خطّی موجود در کتابخانه‌های ایران صورت پذیرفته است. بدین منظور نسخه کتابخانه مجلس (شماره 1823) که کهن‌ترین نسخه به شمار می‌آید اساس نسبی تصحیح بوده و شیوه تصحیح بینابین برگزیده‌ شده است.

http://www.javidankherad.ir/article_165749_abef7f263a787ead993a4380be6e0343.pdf

مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران جاویدان خرد 2251-8932 19 1 2022 08 23 Quiddity of formation of arts and crafts among Hebrews چگونگی تکوین هنر و صناعت نزد عبرانیان 182 210 146199 10.22034/iw.2022.298918.1556 FA ایرج داداشی گروه پژوهش هنر، دانشکده مطالعات عالی هنر، دانشگاه هنر تهران، ایران سمیه جلالیان پژوهش هنر، دانشکده مطالعات عالی هنر، دانشگاه هنر تهران، ایران Journal Article 2021 08 08 In traditional societies, there is no difference between artist and craftsman, and this difference is something today. Human activities in traditional society have been considered to be based on principles. For this reason, human activities became transformed and took on a sacred character. Jewish society was considered a traditional society before the modern era. Like other traditional societies, the focus of their lives has been on revelatory teachings (Torah and Talmud). Among them is the concept of arts and crafts. The aim of the present study is to examine how art and craft developed in the Jewish tradition. Research Questions: How did arts and crafts evolve in Hebrew society? What is the importance of arts and crafts in Judaism? What spiritual etiquettes do the crafts have? Leading research collects, compiles, and categorizes material by referring to relevant sources, especially traditional and Jewish sacred texts, and then draws inferences by analyzing, interpreting, and describing the collected findings.The purpose of this study is to investigate the development of art and craft among the Hebrews. The results show that crafts in Judaism have a divine and revelatory origin. Having a crafts is very important. arts and crafts have etiquette that one must follow. در جوامع سنتی میان هنرور و پیشه‌ور تفاوتی وجود نداشته است و این تفاوت امری امروزی است. فعالیت‌های بشر در جامعه سنتی امری منبعث از اصول تلقی می‌شده است. به همین دلیل فعالیت‌های بشری به امری استحاله یافته مبدل می‌شدند و خصلتی مقدس به خود می‌گرفتند. جامعه یهود تا قبل از دوره مدرن از جوامع سنتی تلقی می‌شده. مانند دیگر جوامع سنتی، محور زندگی آنان آموزه‌های وحیانی(تورات و تلمود) بوده است. از جمله آنها مفهوم صنعت و پیشه است. مسئله پژوهش حاضر بررسی چگونگی تکوین هنر و صناعت در سنت یهود است. سوالات پژوهش: صناعات در جامعه عبرانی چگونه تکوین یافته‌اند؟ صناعات چه اهمیتی در دین یهود دارند؟ پیشه‌ها چه آداب معنوی دارند؟ پژوهش پیش‌رو با رجوع به منابع مرتبط و به ویژه متون سنتی و نیز مقدس یهود به گردآوری و تدوین و دسته بندی مطالب می‌پردازد، سپس با تحلیل و تفسیر و تشریح یافته‌های گردآوری شده به استنباط و استنتاج می‌پردازد. هدف پژوهش حاضر بررسی چگونگی تکوین هنر و صناعت نزد عبرانیان است. نتایج نشان می‌دهد که پیشه‌ها در دین یهود خاستگاه الهی و وحیانی دارند. داشتن کار و پیشه بسیار مورد تاکید است. پیشه ها دارای آدابی هستند که فرد باید آنرا رعایت کند.

http://www.javidankherad.ir/article_146199_d75eccf4e68658bfb738679f9b2445ae.pdf

مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران جاویدان خرد 2251-8932 19 1 2022 08 23 The symbolism of yi (易) of the Yijing معانی تمثیلی «یی» در یی‌جینگ 211 237 165747 10.22034/iw.2022.352014.1633 FA اسماعیل رادپور استادیار موسسه حکمت و فلسفه ایران 0000-0002-4831-3140 Journal Article 2022 07 16 The famous Yijing, the most important metaphysical writing of ancient China, has been studied for centuries by both traditional Chinese metaphysicians of the past and modern Chinese and Western scholars. There have appeared many discussions around the word yi 易in philological studies. However, despite the Yijing being the representative of the symbolical metaphysics of the ancient Chinese, scholars either have not been concerned about the meanings of this word from a symbolistic point of view or have briefly and indifferently passed by it. Understanding the word yi is a key without which the treasure house of the Yijing will not be opened. Examining various dimensions of the character yi from a symbolistic viewpoint based on the traditional method of word-symbol-meaning (yan xiang yi), this paper explores the prime symbolical meaning of the Chinese character and discusses the relationship of the derived meanings with its symbolical aspects. کتاب مشهور یی‌جینگ، مهمترین متن حکمی چین باستان، قرن‌هاست که مورد مطالعۀ جدّی حکمای سنّتی چین در گذشته و پژوهشگران چینی و غربی در دورۀ جدید بوده است. در مطالعات لغت‌شناسی، مباحث بسیاری پیرامون لفظ یی 易 شکل گرفته است. امّا با آنکه یی‌جینگ (دفترِ مقدّسِ یی) جلوه‌گاهِ متافیزیکِ تمثیلی در نزد چینیان باستان به شمار می‌رود، پژوهشگران به بررسی معانی این لفظ از نظرگاه تمثیلی یا نپرداخته‌اند یا اشاره‌وار و سهل‌گیرانه از کنار آن گذشته‌اند. دریافتن معانیِ لفظ یی مفتاحی است که گنج‌خانۀ یی‌جینگ بدون آن گشودنی نخواهد بود. این نوشتار ابعاد مختلفِ نویسۀ یی را بررسی می‌کند و از نظرگاهی تمثیلی مبتنی بر روشِ سنّتیِ لفظ-تمثیل-معنی (یِن شیانگ یی) به کشفِ معانی تمثیلیِ نخستین این نویسۀ چینی می‌پردازد و دربارۀ نسبت معانی مشتق با جهات تمثیلی آن بحث می‌کند.

http://www.javidankherad.ir/article_165747_c4ed9e4ca8e654c74b825374e190b931.pdf

مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران جاویدان خرد 2251-8932 19 1 2022 08 23 Aristotle, Kant and the Unity of the Metaphysical Problem ارسطو، کانت و وحدت مسأله متافیزیک 37 66 165739 10.22034/iw.2022.353386.1635 FA مصطفی زالی استادیار دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران 0000-0002-0953-9657 Journal Article 2022 07 30 The current investigation tries to answer two questions about Metaphysics: a) Is metaphysics a science about general principles of beings, or does it ask concretely about some special beings? b) Is metaphysics in its Kantian conception, a complete rupture from Aristotelian Metaphysics,? To answer these questions, in response to the first question it is shown that the problem of metaphysics begins with the question of the general principles of beings. However, this question leads to the question of special being, i.e., the unconditioned (thinking of thinking). Therefore, the knowledge of general principles of beings is the same as the knowledge of supreme beings. After explaining the nature of Aristotelian metaphysics, by examining Kant's texts, it turns out that, contrary to the popular belief, Kant's explanation of beings is always tied to the question of the unconditioned. Therefore, according to Aristotle and Kant, metaphysics is always connected with the unconditioned. این مقاله می‌کوشد توأمان به دو پرسش مهم نسبت به متافیزیک پاسخ گوید: الف) آیا متافیزیک دانشی ناظر به اصول کلی موجودات است یا از موجودی خاص به نحو انضمامی نیز پرسش می‌کند؟ ب) آیا متافیزیک در معنای کانتی آن نوعی گسست از متافیزیک ارسطویی است ؟ برای پاسخ به این دو پرسش نخست با استناد به متون ارسطو نشان داده می‌شود که مسئلۀ متافیزیک اولاً با جستار از اصول کلی موجودات آغاز می‌شود ولی، در ادامۀ این جستار، به پرسش از موجودی خاص یعنی امر نامشروط (اندیشۀ خوداندیش) گره می‌خورد. بنابراین، دانشِ ناظر به اصول کلی موجودات همان دانش به موجودات برین است. پس از تبیین سرشت متافیزیک ارسطویی، با بررسی متون کانت روشن خواهد شد که، برخلاف باور مشهور، نزد کانت نیز همواره تبیین موجودات به پرسش از امر نامشروط گره می‌خورد. بنابراین، متافیزیک نزد ارسطو و کانت همواره در پیوند با امر نامشروط است.

http://www.javidankherad.ir/article_165739_e2cd680f371db6259fd578a48044893f.pdf

مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران جاویدان خرد 2251-8932 19 1 2022 08 23 Alexander of Aphrodisias on Divine Providence in Aristotle تفسیر اسکندر افرودیسی از دیدگاه ارسطو دربارۀ عنایت الهی 89 119 165744 10.22034/iw.2022.348241.1628 FA سینا سالاری خرم گروه فلسفه، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. محمد سعیدی مهر گروه فلسفه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. 0000-0003-4663-5792 احمد عسگری گروه فلسفه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی، ایران Journal Article 2022 06 20 The peripatetic tradition of reading Aristotle limits divine providence to celestial bodies and maintains that, according to Aristotle, there is just divine providence per accident by celestial bodies concerning sublunary world. Alexander of Aphrodidsias in his treatise titled as “On Providence”, however, tries to give an Aristotelian version of divine providence so that it would not be in contradiction with the exaltedness of divine causes in superlunary world and would not be per accident. We, in this essay, by pointing to the roots of his Aristotelian conception of divine providence in De Generatione et Corruption and De Caelo, shall show that his specific treatment of divine providence in Aristotle is based on a peculiar theory of causation which in turn will face him with other difficulties in denying providence per accident. اسکندر افرودیسی ارسطو را قائل به عنایت الهی نسبت به امور تحت‌القمر می‌داند. این مخالف با فهم سنّت پیش از او در فهم ارسطو است که عنایت الهی را تنها محدود به اجسام سماوی می‌دانستند و آن را نسبت به تحت‌القمر بالعرض. اسکندر در فی العنایة درصدد است به گونه‌ای ارسطو را تفسیر کند که نسبت ضروری امور الهی با وجود امور مادّی تحت‌القمر نقض نشود؛ و درعین‌حال این نسبت در چارچوبی غایت‌شناختی نافی شرافت امور الهی نیز نگردد. در این جستار ضمن اشاره به ریشه‌های تفسیر اسکندر در درباب کون و فساد و درباب آسمان ارسطو، نشان خواهیم داد که فهم اسکندر از عنایت مبتنی است بر نظریّه‌ای خاص درباب علّیت که دست‌آخر اسکندر را برای رهایی از بالعرض نشدن عنایت در تحت‌القمر با مشکل مواجه می‌کند.

http://www.javidankherad.ir/article_165744_fa2ea0e73ef009319fd4b81d1a48ecb9.pdf

مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران جاویدان خرد 2251-8932 19 1 2022 08 23 Story-Making and Model-Making: Ontological Fictionalism and the Problem of Representation in Scientific Models داستان‌پردازی و مدل‌سازی: هستی‌شناسی داستان‌انگارانه و مسئلۀ بازنمایی در مدل‌های علمی 238 264 148837 10.22034/iw.2022.335935.1610 FA حسین شیخ رضایی مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران Journal Article 2021 07 11 Scientists represent the world with the help of various tools and one of their most important tools is scientific models. In many cases, complex phenomena in the real world are represented by constructing simple, idealized models. Models raise important questions in the philosophy of science, but two of them are more fundamental than the others. The first is what models are basically, and the second is how models represent the world. In this paper, we mainly address the first question, ontology of models, in the context of fictionalism about scientific models, but we show that the two questions are intertwined and that the answer to the ontological question limits our answers to the question of representation. In theoretical modeling, scientists often make assumptions that do not hold in the physical world. Scientists, on the other hand, "pretend" that there are "entities" in the world about which what the model describes is true. One of the fascinating solutions that has been proposed in recent years regarding the ontology of theoretical models is an approach called "fictionalism" in which the concept of "pretend play" and "make-believe" is used to answer the ontological question. دانشمندان جهان را به کمک ابزارهایی گوناگون بازنمایی می‌کنند و یکی از مهم‌ترین ابزارهای آنان مدل‌های علمی است. در بسیاری مواقع، پدیده‌های پیچیده در جهان واقعی با ساخت مدل‌هایی ساده و ایدئال‌شده بازنمایی می‌شوند. مدل‌ها سؤالات مهمی در فلسفة علم مطرح می‌کنند، اما از میان آنها دو سؤال اساسی‌تر از بقیه است. نخست اینکه مدل‌ها اصولاً چیستند، و دوم اینکه مدل‌ها چگونه جهان را بازنمایی می‌کنند. ما در این نوشته عمدتاً به پرسش نخست، هستی‌شناسی و چیستی مدل‌ها، در چهارچوب داستان‌انگاری مدل‌های علمی می‌پردازیم، اما نشان می‌دهیم این دو پرسش درهم‌تنیده‌اند و پاسخی که به پرسش هستی‌شناختی می‌دهیم، پاسخ‌های ما به پرسش بازنمایی را محدود و مقید می‌کند. در مدل‌سازی نظری، دانشمندان معمولاً فرض‌هایی مطرح می‌کنند که در جهان فیزیکی برقرار نیست. از سوی دیگر، دانشمندان چنین «وانمود» می‌کنند که «گویی» چیزهایی در جهان وجود دارند که آنچه مدل توصیف می‌کند دربارة آنها صادق است. یکی از راه‌حل‌های جذابی که در سال‌های اخیر در خصوص هستی‌شناسی مدل‌های نظری مطرح شده رویکردی موسوم به «داستان‌انگاری» است که در آن برای پاسخ به سؤال هستی‌شناختی به مفهوم «بازی وانمودی» و «باورآوری» توسل می‌شود. ادعا شده است مدل‌های علمی از سنخ داستان‌هایی هستند که از آنها در بازی‌های تخیلی استفاده می‌شود.

http://www.javidankherad.ir/article_148837_c4d4c6539188aa889b976c23cb0388a5.pdf

مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران جاویدان خرد 2251-8932 19 1 2022 08 23 The Influence of Abu Hamid Mohammad Ghazali on the Religious Developments in India during the Mughal Empire تأثیر ابوحامد محمد غزالی بر تحولات دینی در هندِ عهد گورکانیان 265 293 165751 10.22034/iw.2023.355287.1639 FA محمد رضا عدلی دانشیار گروه ادیان و عرفان، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0002-3276-4203 Journal Article 2022 08 08 Writings of Muhammad Ghazali had a significant impact on the religious developments of the Mughal Empire. Akbar, established a synthetic religion, called Dīn-i-Ilāhī, and by adopting policies based on tolerance towards the followers of different religions tried to resolve the conflicts between them. This provoked reactions among Sufi-scholars and the necessity of "revival" of religion turned their attention to Ghazali. We can mention Ahmad Sarhindi, Abdul-Haq and Shah Waliullah who have repeatedly cited Ghazali and two of them, Ahmad and Waliullah, like Ghazali, called themselves "renewer". The Ghazali's influence on them can be traced in these areas: An effort to compile the principles of the Shari'a and explain its inner meaning; Dealing with heresies and reviving the tradition; Establishing a parallel between Shari'a and Tariqa and criticizing those Sufis who went beyond the circle of Sharia; Opposition to philosophy; Writing works influenced by Ghazali's books. مکتوبات ابوحامد غزالی بر تحولات دینی عصرِ گورکانیان تأثیر چشم‌گیری داشت. اکبرشاه، با تأسیس دینی التقاطی، موسوم به «دین الهی»، و اتخاذ سیاست‌های مبتنی بر تسامح با پیروان دیگر ادیان، می‌کوشید منازعات میان آنان را مرتفع سازد. این امر واکنش‌هایی را در میان برخی از صوفی‌عالمان آن عصر برانگیخت و ضرورت «احیاء» دین، توجه آنها را به آثار غزالی معطوف کرد. از جمله می‌توان از احمد سرهندی، عبدالحق دهلوی و شاه ولی الله دهلوی یاد کرد که به‌کرات به کتب غزالی استناد کرده‌اند و دو تن از آنها، احمد و ولی‌الله، خود را همچون غزالی «مجدد» می‌خواندند. تأثیر غزالی بر آنها در این حوزه ها مشهود است: کوشش برای تدوین اصول شریعت و تشریح باطن احکام؛ مقابله با بدعت‌ها و احیای سنت سلف؛ برقراری مقارنه میان شریعت و طریقت و نقد صوفیان شریعت‌گریز؛ مخالفت با فلسفه؛ تألیف آثاری متأثر از کتب غزالی.

http://www.javidankherad.ir/article_165751_1c7fb7da487a4e572bd978a467925749.pdf

مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران جاویدان خرد 2251-8932 19 1 2022 08 23 Shams al-Dīn Samarqandī’s Double Version of Exposition of Mixed Syllogisms Which are Composed of Ḥaqīqī and Khārijī Propositions دو تحریر از قضایای حقیقیه و خارجیه نزد شمس‌ الدین سمرقندی 5 36 154332 10.22034/iw.2022.346739.1625 FA اسدالله فلاحی مدیر گروه منطق موسسه حکمت و فلسفه ایران 0000-0002-1878-8866 Journal Article 2022 06 11 In this paper, we show that the extant manuscripts of Shams al-Dīn Samarqandī’s logical books Qisṭās al-afkār and Sharḥ al-Qisṭās exhibit a double version of exposition of mixed syllogisms which are composed of khārijī, ḥaqīqī and mental readings of quantified categorical propositions. This duble version presents different or even conflicting judgements on those mixed syllogisms. Because of the chronological precedence of one group of the manuscripts over the other, we call these two expositions "first version" and "second version," respectively. In addition, the manuscripts of both versions are divided into two groups. In one group, at the beginning of the section of propositions, when introducing the division of propositions into khārijī, ḥaqīqī and mental, a phrase is added to the manuscripts, which is only consistent with the contents of the second version. Since in the logical tradition in the Islamic world we have found the issue of mixed syllogisms composed of the three propositions only in these two works of Samarqandī, the importance of these two versions and of the added phrase is doubled and it must be examined whether the added phrase and the second version are from Samarqandī himself or from another scholar. In the present article, we will introduce the differences between the two versions and try to explain their relationship. In the end, we will critically edit the texts of these two versions in full. Extended Abstract Shams al-Dīn Muḥammad ibn Ashraf al-Ḥusaynī Samarqandī (d. 722/1322) has two important logical books: Qisṭās al-afkār and its self-commentary Sharḥ al-Qisṭās. Editions of the former have been published recently by Necmettin Pehlivan in 2014 and by the present author in 2020. When editing it, the present author noticed that the manuscripts of Qisṭās al-afkār can be divided into two groups which have different expositions of mixed syllogisms of the khārijī, ḥaqīqī and mental propositions. These two expositions do present conflicting judgements on the mixed syllogisms. In comparing these two versions of Qisṭās al-afkār with manuscripts of Sharḥ al-Qisṭās which were in our access then, we thought that Samarqandī had changed his ideas on the subject before authoring Sharḥ al-Qisṭās, and so we chose to insert the version verified in the commentary into the version of Qisṭās al-afkār. Now, by studying other manuscripts of the commentary, we notice that its manuscripts themselves also have the very two versions which were presented in the extant manuscripts of Qisṭās al-afkār. This shows that the change in Samarqandī’s views, if any, has occurred after authoring his commentary. Because of the chronological precedence of one group of the manuscripts of Sharḥ al-Qisṭās over the other group, we call these two manuscripts respectively "first version" and "second version". In the first version, Samarqandī distinguishes between affirmative and negative syllogisms: If a mixed syllogism of khārijī, ḥaqīqīand mental propositions is affirmative (i.e. if both premises are affirmative) then the reading of the conclusion (i. e. its being khārijī, ḥaqīqī or mental) follows the reading of the stronger premise. (Actually, in Samarqandī’s view in Qisṭās al-afkār, a khārijī reading of an affirmative proposition is stronger than its ḥaqīqī reading, which in turn is stronger than its mental reading). If the mixed syllogism of khārijī, ḥaqīqīand mental propositions is negative (i.e. if one of its premises is negative) then the reading of the conclusion follows the reading of the negative premise. In the second version, however, Samarqandī takes the reading of the conclusion of a mixed syllogism (whether it is affirmative or negative) to follow the reading of the stronger premise. So, he does not distinguish now between affirmative and negative syllogisms in his second version. Also, there is another difference between the two versions. In the first version, as we said above, he takes the affirmative khārijī, ḥaqīqī and mental propositions being sorted from the strongest to the weakest, and in the negative ones in the converse direction, from the weakest to the strongest. But in the second version, he restricts this verdict to I- and E-propositions, (i.e. affirmative particulars and negative universals). As to A- and O-propositions, (i.e. affirmative universals and negative particulars), he holds no implicational relation between the khārijī, ḥaqīqī and mental propositions. Actually, in most of the manuscripts of the second version, the difference discussed in the last paragraph is expressed explicitly at the beginnings of a section discussing the three readings of propositions, but we find two manuscripts of the second version that lack this explicit expression. So we can divide the manuscripts of Sharḥ al-Qisṭās into four groups: those containing the first version and lacking the explicit expression discussed above (23 manuscripts), those containing the second version but lacking the explicit expression (2 manuscripts), those containing both the first version and the explicit expression (3 manuscripts), those containing both the second version and the explicit expression (3 manuscripts). Chronologically, the first group is the oldest and the third is the latest copied manuscripts which are in the present author’s access now. Unfortunately, we do not have access to all the extant manuscripts of Sharḥ al-Qisṭās to see how much per cent of them belong to each of the four groups described above and how they are distributed from the viewpoint of the date of being copied. If we accessed them we could study their relations better and with much more exact. At the end of this paper, we will critically edit in full the texts of these two versions, with the hope that in the future more evidence will be found as to whether or not the second version can be really attributed to Samarqandī himself and if yes why he changed his ideas on the subject. در این مقاله نشان می‌دهیم که نسخه‌های خطی کتاب‌های قسطاس الأفکار و شرح القسطاس، هر دو از شمس الدین سمرقندی، در مبحث قیاس‌های حملی، در بحث اختلاط قضایای خارجیه، حقیقیه و ذهنیه، دو تقریر یا دو تحریر متفاوت را نشان می‌دهند. این دو تقریر احکام منطقیِ اختلاط‌های یاد شده و نتایج آنها را به دو روش متعارض ارائه کرده‌اند. به دلیل تقدم زمانی تاریخ کتابت یک دسته از آن نسخه‌های خطی بر دستة دیگر، این دو تحریر را به ترتیب «تحریر اول» و «تحریر دوم» می‌نامیم. افزون بر این، نسخه‌های خطی هر دو تحریر خود به دو دسته تقسیم می‌شوند که در یک دسته، در اوایل بخش تصدیقات، هنگام معرفی قضایای خارجیه، حقیقیه و ذهنیه، یک عبارت به این نسخه‌ها افزوده شده که صرفا با محتوای تحریر دوم هماهنگ است و ما آن را عبارت «بحسب الحصر» نامیده‌ایم. از آنجا که مبحث اختلاط قضایای ثلاث را در تاریخ منطق در جهان اسلام تنها در این دو اثر از سمرقندی یافته‌ایم اهمیت این دو تحریر و عبارت «بحسب الحصر» دوچندان می‌شود و باید بررسی کرد که آیا تحریر دوم و عبارت «بحسب الحصر» از سمرقندی است یا از دیگران. از آنجا که اطلاعات ما در این زمینه تاکنون بسیار اندک است، به معرفی تفاوت‌های این دو تحریر می‌پردازیم و تلاش می‌کنیم ربط و نسبت‌های آنها را بیان کنیم به امید اینکه در آینده شواهد بیشتری در خصوص انتساب یا عدم انتساب تحریر دوم به سمرقندی یافت شود. در پایان، متن تصحیح شدة این دو تحریر را به طور کامل می‌آوریم.

http://www.javidankherad.ir/article_154332_f47f1b5b685131e80f7efc9bcc17c578.pdf

مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران جاویدان خرد 2251-8932 19 1 2022 08 23 Investigating Carbon's approach to comparative philosophy بررسی رویکرد کربن به فلسفه تطبیقی 294 320 165752 10.22034/iw.2023.338167.1614 FA رضا گندمی نصرآبادی دانشیار گروه فلسفه پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران Journal Article 2022 04 25 In the third decade of the twentieth century, under the influence of comparative studies in the field of theology, mythology and linguistics, comparative studies in the field of philosophy came to the attention of a group of Western thinkers. The first attempts at this were made by Mason-Ursel; he adopted the historical method under the influence of the positivists. chose. To better understand Carbon's view of comparative studies, one must pay attention to his phenomenological approach along with his ontological view, as well as to his purpose of philosophy. Intuition and attention to the inside and the slogan of returning to objects themselves or saving phenomena are among the common points of carbon with phenomenologists. On the other hand, Carbon's belief in the existence of the middle world and his ontological approach in general and the role of imagination as perceptual That world and the emphasis on interpretation and tying در دهه سوم قرن بیستم تحت تأثیر مطالعات تطبیقی در حوزه دین پژوهی،اسطوره شناسی و زبان شناسی مطالعات تطبیقی در حوزه فلسفه وجهه همت جمعی از اندیشمندان غربی قرار گرفت. اولین تلاش ها در این باره از سوی ماسون-اورسل صورت گرفت؛او متأثر از پوزیتیویست ها با اعمال روش تاریخی گام های آغازین را در این وادی برداشت.کربن ضمن برشمردن معایب روش تاریخی ماسون-اورسل در مطالعات تطبیقی و با بکاربستن رهیافت پدیدارشناسانه در این حوزه تأثیرات بسیاری از خود برجا گذاشت.برای فهم بهتر دیدگاه کربن در باره مطالعات تطبیقی باید به رهیافت پدیدارشناسانه او به همراه نظرگاه هستی شناسانه وی که جولانگاه رهیافت یادشده است و نیز به مقصود او از فلسفه عطف توجه کرد.به طور کلی،مخالفت با اصالت تاریخ و جامعه شناسی،مخالفت با حکمت بحثی و استدلالی،تاکید بر شهود و توجه به درون و شعار بازگشت به خود اشیا یا نجات پدیدارها از جمله نقاط اشتراک کربن با پدیدارشناسان بنام

http://www.javidankherad.ir/article_165752_8938f1b669a91e23b95f92cf6ff05f9a.pdf