مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایرانجاویدان خرد2251-893211220150301Critical Evaluation of Pluralism of Truth by Emphasizing on the Mystical Views of ibnʿArabī and Mawlana Rumīنقد و بررسی پلورالیسم حقانیت با تکیه بر آراء عرفانی ابنعربی و مولوی53232825FAهاجرآویشدانشآموخته فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه شیرازقاسمکاکاییاستاد دانشگاه شیراز.Journal Article20141229The theory of religious pluralism is a new approach in religious studies and wasn’t prevalent in the period of ibnʿArabī and Mawlana Rumī. It is, nevertheless, possible to understand their views on the truth of religions by focusing on their works. In this paper, by appeal to the works of ibnʿArabī and Mawlana Rumī in a descriptive-analytical way, we attempt to evaluate their views on the truth of religions and compare them with the theory of religious pluralism. It appears that their views have some pluralistic contents, although they have significant difference with it. Despite their belief that some truth can be found in all religions and can’t be treated as wholly false, but on the other hand they maintain that Islam includes the most complete truth. In fact according to pantheism, they consider truth as comprising various degrees which the highest degree of it can be found in Islamنظریه پلورالیسم دینی رویکرد جدیدی در عرصه دینپژوهی است و با این عنوان در زمان ابنعربی و مولوی مطرح نبوده است، با این حال میتوان با تدقیق در آثار و آراء این دو عارف، نظرشان را در خصوص حقانیت ادیان مختلف به دست آورد. در این مقاله سعی بر آن است که با مطالعه آثار ابنعربی و مولوی و به روش توصیفی ـ تحلیلی، رویکرد این دو عارف مسلمان را در خصوص مسأله حقانیت ادیان مختلف مورد بررسی قرار داده و با نظریه پلورالیسم دینیِ حقانیت مقایسه کنیم. به نظر میرسد که آراء ابنعربی و مولوی، علیرغم داشتن مضامین کثرتگرایانه، تفاوت اساسی با آن دارد. ایشان، با وجود اینکه عقیده دارند که در همه ادیان حقایقی یافت میشود و نمیتوان همگی آنان را باطل محض دانست، اما از سوی دیگر معتقدند که دین اسلام دارای بیشترین و کاملترین حقیقت میباشد. در واقع، ایشان بر اساس مکتب وحدت وجودی خویش، حقیقت را مشکک و دارای درجات مختلف دانستهاند که بالاترین درجه آن در دین اسلام یافت میشود.http://www.javidankherad.ir/article_32825_757ef3cdc6e89291664b0033ac007cfa.pdfمؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایرانجاویدان خرد2251-893211220150301Eternal Essences, the Ground of
Intermediary of Imaginationاعیان ثابته بستر تحقق برزخیت خیال335432826FAحجتاللهباقریدانشجوی دکتری فلسفه اسلامی مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایرانسید محمودیوسفثانیعضو هیأت علمی مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایرانJournal Article20141127Intermediary in ibnʿArabī’s view, is the most basic ontological attribute for imagination in a way that other ontological attributes of imagination can be reduced to this principle. Since in this view, imagination is domain and the present of existential presents of god, it might be asked from ontological point of view how intermediary has manifested in the reality of imagination and where is its origin? In this paper, by appeal to two components, i.e. eternal essences and manifestation as two basic principles of ibnʿArabī’s metaphysics, the manifestation of intermediary will be reduced to the existential status of eternal essences and the metaphysical structure of them in a manner that since the existential status of eternal essences has an intermediary-like status, the same status will be appeared in other degrees of manifestation.برزخیت را در تفکر ابنعربی میتوان به عنوان مبناییترین وصف وجود شناختی برای خیال در نظر گرفت به گونهای که دیگر احکام هستیشناختی خیال به نوعی به این اصل بنیادین برمیگردند. از آنجا که خیال در این بینش به عنوان ساحت و حضرتی از حضرات وجود مطرح میشود جای این سؤال هست که از نقطه نظر هستیشناختی، وصف برزخیت به چه نحو در حقیقت خیال ظهور کرده و منشأ آن در کجاست؟ در این مقاله با طرح دو مؤلفه تجلی و اعیان ثابته به عنوان دو رکن از ارکان مابعد الطبیعه ابنعربی، ظهور این برزخیت به وضعیت وجودی اعیان ثابته و ساختار مابعدالطبیعی آنها ارجاع داده خواهد شد؛ به این نحو که چون ساختار وجودی اعیان ثابته از وضعیتی برزخ گونه برخوردار است همین وضعیت در دیگر مراتب تجلی نیز خود را آشکار میکند.http://www.javidankherad.ir/article_32826_30c1778642a506dbd803a0fa5ece533e.pdfمؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایرانجاویدان خرد2251-893211220150301Mīr Findiriskī’s Poemsسرودههای حکیم میرفندرسکی558232892FAایرجداداشیدانشجوی دکتری دانشگاه هنر اصفهان و عضو هیأت علمی گروه پژوهش هنر دانشگاه هنر تهرانفرهنگمظفردانشیار دانشگاه علم و صنعت و رئیس دانشگاه هنر اصفهانJournal Article20141008The name of Abulqāsim Mīr Findiriskī, the Safavid philosopher, is more reminiscent of his famous ode known as Qaṣīda-ye Yā'īyya. Some authors have written commentaries on this work and again some poets have quinted it. Due to Mīr Findiriskīs's fame, some poems are attributed to him at times, but clearly we know that such attributions are incorrect. Mīr Findiriskī has written some other poems on the margin of his treatises and this has led some scholars to assume that these poems belong to him, an assumption that we shall refute. A group of these poems belong to poets whose lives and works are known to us while there are others that are composed by unknown poets. Thus, the attribution of these poems to Mīr Findiriskī requires further investigation. In this paper, we compile both the complete corpus of his poetry as well as those poems attributed to him. We attempt to introduce his scattered poems by appealing to his life and thoughts and thoroughly studying manuscripts. These poems, which are edited and introduced for the first time, can shed light on Mīr Findiriskī's life in Iran and India, inform us about his spiritual state at the time the composition of these poems and broaden our knowledge of the Safavid period. نام میرفندرسکی بیشتر یادآور قصیدۀ یائیۀ اوست که شهره است و شارحانی، چند شرح بر آن نگاشته و شاعرانی آن را تخمیس و گاه تضمین کردهاند. به دلیل شهرت میرفندرسکی، گاهی ابیات، قطعات، قصاید و رباعیاتی به وی نسبت داده شده است، که به وضوح معلوم است از او نیست. گاهی از سر ذوق و علاقه ابیاتی از شعرای مختلف را حسب حال خود در حواشی کتب و رسالهها نگاشته و متأخرین گمان بردهاند که سرودههای وی است. برخی از این ابیات به طور مشخص به شعرای دیگر تعلق دارد و شاعر بعضی از این ابیات نیز ناشناخته است و انتساب این اشعار به میرفندرسکی نیاز به تحقیق دارد. در این پژوهش، ضمن احصای کتابشناختی منابعی که، حاوی اشعاری ـ به جز قصیده یائیهـ از میرفندرسکی، یا منسوب به اوست، کوشش شده تا با اتکای به مضامین مربوط به زندگی و اندیشه میرفندرسکی و با استقصایی ژرف در میان نسخ خطی، ابیاتی پراکنده از سرودههای میرفندرسکی معرفی شود؛ که هم از حیث شعر، واجد کیفیت است و هم از حیث مضمون، و هم حالات شاعر را در هنگام سرایش آنها به ویژه در هند و ایران به خوبی بیان کند. این سرودههای نویافته که برای نخستین بار است معرفی، تصحیح و تدوین میشود، بیتردید مرز دانش ما را در مطالعات دربارۀ دورة صفویه و زندگانی حکیم میرفندرسکی گسترش میدهد. http://www.javidankherad.ir/article_32892_a784627b0f726b9e6b4bd5ab99904afb.pdfمؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایرانجاویدان خرد2251-893211220150301The Role of Potentiality in Explaining the Existence of
Material Beings in Aristotle’s Philosophyنقش قوه در تبیین وجود موجودات مادی در فلسفه ارسطو8311832893FAاحمدعسگریاستادیار گروه فلسفه، دانشکده ادبیات دانشگاه شهید بهشتیJournal Article20150127Aristotle's project in Metaphysics is to investigate being, qua being. He searches the principles and the causes of beings as such. He intends to explain why the beings exist, and what does existence for each being. Both essence and substratum can provide a basis for explaining the existence in different way. The problem Aristotle has faced here is that on the one hand the combination of essence and substratum is real at least in material substances, on the other hand substance which is basis for existence is supposed to be unitary and prior. In analyzing and answering to this problem Aristotle uses potentiality. The thing which exists, i.e. substratum and the thing that a being comes into existence by it, i.e. essence are not disparate, rather they are two modes of one thing: mode of being potential and actual. Thus, although the combination (of matter and form) is real, it does not contradict with the unity of substance, since one is the actuality of the other. What provides us with the response to explain the existence of the material substances is "potentiality".طرح ارسطو در مابعدالطبیعه، تحقیق و مطالعه موجود بماهو موجود است، بر این اساس او به تفحص از علل و مبادی موجودات از آنجهت که موجودند میپردازد. او میخواهد معلوم کند چرا موجودات موجودند و موجود بودن برای هر موجودی چیست. ذات و موضوع هر یک به نحوی میتواند مبنای تحلیل وجود قرار گیرد. از طرفی ارسطو با این مشکل مواجه است که ترکیب و ثنویتِ ذات و موضوع، حداقل در جواهر مادی، واقعی است، از طرف دیگر جوهر که بنابر فرض اصل و مبنای وجود است مقدم و واحد است. در تحلیل و پاسخ به این مسأله ارسطو از «قوه» استفاده میکند. آنچه موجود است (موضوع)، و آنچه شیء موجود بهواسطه آن موجود است (ذات)، دو امر متباین نیستند، بلکه دو نحوه از وجود یک شیءاند: نحوه وجود بالقوه و نحوه وجود بالفعل. بنابراین اگرچه ترکیب ماده و صورت ترکیب دو جوهر واقعی است، اما این با وحدت جوهر منافاتی ندارد، زیرا یکی فعلیتِ دیگری است. آنچه در اینجا نهایتاً مبنای تحلیل وجود جواهر مادی را فراهم میکند، «قوه» است. http://www.javidankherad.ir/article_32893_3e89ac165a1a75a582fa8305bae74fcd.pdfمؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایرانجاویدان خرد2251-893211220150301A Research on and a Critical Edition of
"the Goals of Metaphysics"تحقیق و تصحیح انتقادی رساله «فی أغراض ما بعد الطبیعة»11915732894FAلیلاکیانخواهاستادیار گروه فلسفه اسلامی مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفة ایرانJournal Article20141117"<em>the Goals of Metaphysics</em>" is a philosophical treatise of <em>Fārābī</em> which is short like the other works of his. Although it is a short one, it consists of prominent matters and can be deemed to be a turning point in the analysis of the definition and the subject matter of metaphysics. Since this treatise had a great influence on representing the definition and the subject matter of metaphysics in metaphysical system of Avicenna and he himself acknowledges in his autobiography his debt to it in understanding the goal of Aristotle's metaphysics, it became strikingly well-known. Perhaps this treatise can be deemed as a principle of Avicenna's metaphysics and Islamic philosophy. This critical edition has been done on the basis of 5 manuscripts. 4 of them preserved in Iranian libraries and 1 preserved in "Raghib Pasha" library in Turkey.<em>فی</em> <em>أغراض مابعدالطبیعة</em> نام رسالة کوچکی از فارابی است که همانند بسیاری از آثار فارابی حجم اندکی دارد؛ ولی علیرغم حجم اندکش حاوی مطالب بسیار مهمی است و نقطة عطفی در تحلیل تعریف و موضوع مابعدالطبیعه محسوب میشود. از آنجا که این رساله تاثیر بسزایی در ارائة تعریف و موضوع مابعدالطبیعه بر نظام مابعدالطبیعی ابنسینا داشته و ابنسینا نیز در زندگینامة خود نوشتش فهم خود را از غرض کتاب <em>مابعدالطبیعة</em> ارسطو، مرهون مطالعة این اثر میداند، این رساله از شهرت قابل توجهی برخوردار است. شاید بتوان رسالة <em>أغراض</em> را زیربنای مابعدالطبیعة سینوی و نیز نظام فلسفة اسلامی دانست. این تصحیح انتقادی برای نخستین بار، بر مبنای چهار نسخه خطی برتر موجود در کتابخانههای ایران صورت پذیرفته که به همراه یک نسخه خطی موجود در کتابخانه راغب پاشای استانبول مبنای تصحیح انتقادی قرار گرفتهاند.http://www.javidankherad.ir/article_32894_3c50dacab7d81a61f9e2fb94daefbfb6.pdfمؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایرانجاویدان خرد2251-893211220150301Ibn-Sina, Kripke and Umberto Eco on Semantic
of Proper and Fictional Namesدلالتشناسی اسمهای خاص و داستانی در آرای ابنسینا، کریپکی و اومبرتو اکو15918132895FAسیدضیاء موحداستاد در مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایرانJournal Article20150117My aim in this paper is to show an inconsistency in Umberto Eco's semantic of fictional names as presented in his latest book: <em>Confessions of a Young Novelist</em>. To prepare the ground for my intervention, I first of all give a summary of Kripke's view on proper and fictional names, then I retrieve and record Ibn-Sina's view on proper names as purely denotative and his version of so-called causal theory of proper names. At the end I show, hopefully, a way out of Eco's seemingly conflicting views.در این مقاله با طرح دلالت شناسی سول کریپکی، فیلسوف و منطقدان آمریکایی معاصر در باب اسمهای خاص و اسمهای داستانی، به شرح و نقد آراء اومبرتو اکو فیلسوف، نشانهشناس و داستاننویس ایتالیایی در باب دلالتشناسی اسمهای داستانی (fictional names) پرداختهایم و در این میان، ردپای بعضی از مهمترین این مباحث یعنی اسمهای خاص واقعی را در آثار ابنسینا نشان دادهایم.http://www.javidankherad.ir/article_32895_7c2dccff2cb6e946fb068f6b604ea868.pdfمؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایرانجاویدان خرد2251-893211220150301The Role of Imagination in Formal Unveilings from Suhrawardī’s and Mulla Ṣadrā’s Point of Viewنقش خیال در مکاشفات صوری از دیدگاه سهروردی و ملاصدرا18320433953FAمحمد ابراهیمنتاجعضو هیأت علمی دانشگاه پیام نورJournal Article20140624
The application of imagination in ontological and epistemological debates of mysticism is always the center of researchers’ attention in philosophical and intuitive knowledge. Among them, imagination has a great role in realization and explanation of many unveilings of mystic. In explaining this issue, Suhrawardī and Mulla Ṣadrā have divided the imagination into conjoined and separated. Conjoined imagination is one of the human’s intrinsic force and the sustainer of imaginative forms and separated imagination is an independent world which is between the world of intellect and the world of sense. In Mulla Ṣadrā’s view, the mystic’s soul by an inner conduct can be united with the separated imagination through conjoined imagination and unveil the ideal forms which have been descended to the conjoined imagination. The outcome of this unveiling is the unity of the soul with its object of witnessing and having an immediate knowledge of it. Suhrawardī considers imagination as a material force and doesn’t embrace the cognation of this with the Idea. But since he believes soul is the main perceiver of Ideal forms, therefore his explanation of the realization of formal unveiling is logical.کاربرد خیال در مباحث هستی شناسی و معرفت شناسی عرفان همواره مورد توجه اهل نظر در علوم فلسفی و شهودی بوده است؛ در این میان خیال در تحقق و تبیین بخش عظیمی از مکاشفات پیش روی عارف، نقش اساسی ایفا میکند. سهروردی و ملاصدرا در تبیین این مسأله، خیال را به دو قسم متصل و منفصل تقسیم میکنند. خیال متصل یکی از قوای باطنی انسان و نگهدارنده صور خیالی است و خیال منفصل عالمی مستقل است که حد فاصل میان عالم عقل و عالم حس است. از نظر ملاصدرا نفس عارف با سلوک باطنی میتواند توسط خیال متصل با خیال منفصل ارتباط و اتحاد برقرار کرده، صور مثالی را که به خیال متصل تنزل کرده است مکاشفه کند. ثمره این مکاشفه، اتحاد نفس با مشهود خود و علم حضوری به آن است. اما سهروردی گرچه برغم ملاصدرا قوه خیال را مادی میداند و سنخیت میان این قوه با عالم مثال را نمیپذیرد، ولی چون مدرِک اصلی صورتهای مثالی را نفس میداند، پس تبیین سهروردی از چگونگی تحقق مکاشفه صوری، منطقی خواهد بود.http://www.javidankherad.ir/article_33953_49edbffc1939be2cd6ce7055ade63f21.pdf