-قرآن کریم
-نهج البلاغه
-ابوزید، نصرحامد(۱۳۹۰)،چنین گفت ابن عربی، ترجمه: احسان موسوی خلخالی، تهران: نیلوفر.
-ابن عربی، محی الدین(1405 ق)، الفتوحات المکیة، تحقیق: عثمان یحیی، چ2، بیروت: دارصادر.
-ابن عربی، محی الدین(۱۳۳۱ق)، التدبیرات الالهیة، هلند: لیدن.
-ابن عربی، محی الدین(۱۴۲۲ق)، تفسیر ابن عربی، بیروت: داراحیاء التراث العربی.
-ابن عربی، محی الدین(۱۹۸۰)، فصوص الحکم، تعلیقات: ابوالعلاء عفیفی، چ2، بیروت: دارالکتاب العربی.
-آسابرگر،آرتور(1398)، تحلیل گفتمان کاربردی، ترجمه: حسین پاینده، چ2، تهران: مروارید.
-اسودی، علی، ایزدی، زهرا (1400)، «بررسی کهن الگوی حاکم در رمان موت صغیر بر اساس نظریۀ پیرسون کی مار»، ادب عربی، 13( 4)، 15-1.
- باوان پوری،مسعود ، غیبی، عبدالأحد، حاجی زاده، مهین، پروینی، خلیل(2020)، «الاتصال غیراللفظی فی روایة موت صغیر لمحمد حسن علوان دراسة سیمیولوجیة»، بحوث فی اللغة العربیة، 12( 23)، 109-124.
-بنعرفة، عبد الإله (2002)، جبل قاف، مغرب: مطبعة عکراش.
-حلبی، علی اصغر(۱۳۸۳)،جلوههای عرفان چهرههای عارفان، تهران: قطره.
-جهانگیری، محسن(۱۳۹۰)، محی الدین ابن عربی چهره برجسته عرفان اسلامی، تهران: دانشگاه تهران.
-جیلی، عبدالکریم(1392)، الإنسان الکامل فى معرفة الأواخر و الأوائل،ترجمه: علی حسینی آملی، قم: آیت اشراق.
-چارتریس بلک،جاناتان(1398)، تحلیل انتقادی استعاره، ترجمه: یکتا پناه پور، قم: لوگوس.
-چیتیک، ویلیام سی(1394)، ابن عربی وارث انبیاء، مترجم: قاسم کوهدار، تهران: نامک.
-چیتیک، ویلیام، سی(۱۳۸۴)، عوالم خیال ،ترجمه: قاسم کاکایی، تهران :هرمس.
-زرین کوب، عبدالحسین(۱۳۸۲)، ارزش میراث صوفیه، تهران: موسسه انتشارات امیرکبیر.
-زمانی، مهدی (۱۳۹۱)، «جایگاه لوح و قلم در جهان شناسی عرفانی ابن عربی و عطار نیشابوری»، پژوهش زبان و ادبیات فارسی، 10( ۲۵)، 131-113.
-ستاری، جلال(1374)، عشق صوفیانه، تهران: مرکز.
-سعادتی، سیامک( ۱۳۹۹)، «انسان کامل در ادبیات عرفانی عربی و فارسی تا عصرحافظ»، عرفانیت در ادب فارسی، 11(۴۳)، 90-68.
-شریف، زهرا( ۱۳۹۴)،«جایگاه زن در قوس نزول و قوس صعود از دیدگاه ابن عربی»،مطالعات اسلامی زنان و خانواده، 2( 1)، 129-115.
-شعبانزاده، مریم، علی پور، اسماعیل(1395)، «از اسطوره تا عرفان بررسی تطور کارکردهای معنایی قاف»، پژوهشهای ادب عرفانی، 10(1)، 100-77.
-الکاشانی، عبدالرزاق(۱۴۱۳ق)، اصطلاحات الصوفیة، تحقیق: عبدالعال شاهین، القاهرة: دارالمنار.
-کربن، هانری (1358)، ارض ملکوت و کالبد انسان در روز رستاخیز از ایران مزدایی تا ایران شیعی، ترجمه: سید ضیاء الدین دهشیری، تهران: مرکز ایرانی مطالعه فرهنگها.
-عباسی، فرزاد( ۱۳۹۴)، «بررسی تفاسیر آیه قاف از منظر عرفانی روایی و اسطورهگرایی»، مطالعات قرآنی، ۶( ۲۳)، 22-9.
-عبودی، هنری( ۱۴۱۱)، معجم الحضارات السامیة، الطبعة الثانیة، طرابلس: جروس برس.
-عفیفی، ابوالعلاء(۱۳۸۰)، شرحی بر فصوص الحکم، ترجمه: حکمت نصرالله، تهران: الهام.
-علامه فلسفی، احمد( ۱۳۹۹)، ابن عربی، تهران: فرا روانشناسی.
-علوان، محمدحسن(2016)، موت صغیر، بیروت: دارالساقی.
-علوان، محمدحسن(1398)، گاه ناچیزی مرگ، ترجمه: امیرحسین اللهیاری، چ4، تهران: مولی.
-قائمینیا ،علیرضا (۱۴۰۱)، استعارههای مفهومی و فضاهای قرآنی، تهران: سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی.
-قائمینیا، علیرضا (۱۳۹۹)، معنیشناسی 2، قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه.
-القشیری، عبدالکریم(1391)، الرسالة القشیریة، ترجمه: ابوعلی حسن بن احمد عثمانی، تصحیح: مهدی محبتی، تهران: هرمس.
-القشیری، عبدالکریم بن هوازن(بی تا)، لطایف الاشارات، مصر: الهیئة المصریة العامة للکتاب.
-قیصری، محمد داوود(1390)، شرح فصوص الحکم، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.
-مطهری، مرتضی( ۱۴۰۱)، انسان کامل، تهران: صدرا.
-الموسوی، عباس فاضل عبد الله (2020)، «سیمیائیة العنوان فی الروایة العرفانیة : روایات عبد الإله بن عرفة أنموذجا» العمید، 9( 3)، 139-174.
-میرقاسمی مهرنو، سحر(1392)، بررسی و مقایسه مفهوم خلقت در عرفان ابن عربی و آیین زرتشت، رساله کارشناسی ارشد، دانشگاه محقق اردبیلی.
-نسفی، عزیزالدین بن محمد(۱۳۸۶)، مجموعه رسائل کتاب الإنسان الکامل، تصحیح: ماریژان هرله، مترجم: ضیاءالدین دهشیری، چ ۸، تهران: طوری.
-نصر،حسین( ۱۳۸۴)، سه حکیم مسلمان، چ ۳، تهران: شرکت سهامی کتابهای جیبی.
-نیکلسون، رینولد، آ( ۱۳۷۴)، تصوف اسلامی و رابطه انسان وخدا، ترجمه: محمدرضا شفیعی کدکنی، تهران: سخن.
Izutsu.T. (1984). Sufism and Taoism.Berkely: University of California Press.