جاویدان خرد

جاویدان خرد

خودکامه در برابر خدایان: نقدی بر خوانش هگل از آنتیگونه

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
کیهان حریری 1
مرتضی نوری 2
1 دانشجوی کارشناسی ارشد گروه فلسفه، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
2 استادیار گروه فلسفه، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
10.22034/iw.2025.516661.1837
چکیده
هگل نمایش آنتیگونه را تعارض دو نیروی اخلاقی می‌داند که کرئون و آنتیگونه نمایندۀ آن‌هایند. کرئون به‌عنوانِ مرد نمایندۀ قانون انسانی و خدایان آفتاب است که وظیفۀ دفاع از شهر را به عهده دارد، و آنتیگونه به‌عنوانِ زن نمایندۀ قانون الهی، خدایانِ سایه و خانواده است. در این مقاله با بررسی دو قانون الهی استدلال می‌کنیم که خوانش هگل از آنتیگونه دچار خطاست. نخست، قوانین الهی منحصر به خانواده نیستند و پاسداری از آن‌ها وظیفۀ همۀ انسان‌هاست. دوم، هیچ تقابلی میان خدایان قدیم و جدید در آنتیگونه وجود ندارد؛ خدایان همگی حامیِ دفن پولونیکس‌اند. سوم، مردم تبای موافق دفن پولونیکس‌اند و تقابل شهر و خانواده نادرست است. چهارم، آنتیگونه از تقابلِ زن و مرد پیروی نمی‌کند، از حدود زنانۀ خود فراروی کرده و آگاهانه کنشی سیاسی انجام می‌دهد. در نهایت، کرئون خودکامه‌ای است که اعمالش از سوی خدایان و مردم ناپسند شمرده می‌شود و تقابلِ آنتیگونه تقابلِ خودکامه و خداست.
کلیدواژه‌ها
آنتیگونه
پاتوس
خانواده
شهر
قانون الهی و انسانی
هگل
موضوعات

عنوان مقاله English

Tyrant Against the Gods: A Critique of Hegel’s Reading of Antigone

نویسندگان English

Keyhan Hariri 1
Morteza Nouri 2
1 department of philosophy, faculty of letters and human sciences, Shahid Beheshti university, Tehran, Iran.
2 Assistant professor, department of philosophy, faculty of letters and human sciences, Shahid Beheshti university, Tehran, Iran.
چکیده English

Hegel interprets Antigone as a conflict between two ethical forces, represented by Creon and Antigone. Creon, as a man, embodies human law and the gods of day, tasked with defending the city, while Antigone, as a woman, represents divine law, the gods of underworld, and the family. This article challenges Hegel’s reading by analyzing the divine laws. First, divine laws are not confined to the family; their observance is the duty of all humans. Second, there is no opposition between old and new gods in Antigone—all deities support Polynices’ burial. Third, Thebans favor the burial, making the opposition between city and family inaccurate. Fourth, Antigone does not conform to a gendered dichotomy but transcends traditional femininity through a conscious political act. Finally, Creon is a tyrant whose actions are condemned by both the gods and the people. The true conflict is between tyranny and the divine.

کلیدواژه‌ها English

Antigone
Pathos
Family
City
Hegel
divine and Human law
استرن، ر. (1394). هگل و پدیدارشناسی روح (م. م. اردبیلی، م. ج. سیدی، مترجمین). ققنوس.
اوتو، و. ف. (1396). تئوفانیا: جانمایۀ دین یونان باستان (م. اسدی، مترجم). نشر ثالث.
بنویدی، ف.، سجودی، ف. (1391). بازتاب اندیشۀ هگل در تراژدی آنتیگونۀ سوفوکل. هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی، 17(1)، 47-54.
پینکارد، ت. (1400). قالب روح چیست؟ در د. مویار و م. کوانته (ویراستاران)، راهنمای انتقادی پدیدارشناسی روح هگل (س. سیاهپوش، مترجم) (صص. 191-218). نشر نی.
توشار، ف. (1397).امر الهی یونانی در نظر هگل، والتر ف. اوتو و هایدگر (ش. اولیایی، مترجم). شوند.
هگل، ف. (1400). پدیدارشناسی روح (م. حسینی، م. م. اردبیلی، مترجمین). نشر نی.
هولگیت، ا. (1402). پدیدارشناسی روح: راهنمای خواننده (ع. سهرابی، مترجم). نشر نی.
یانگ، ج. (1395). فلسفۀ تراژدی: از افلاطون تا ژیژک (ح. امیری آرا، مترجم). ققنوس.
Aeliani. (1974). Varia Historia (M. R. Dilts, Ed.). Teubner.
Aeschylus. (2013). Aeschylus II: The Oresteia. (D. Grene & R. Lattimore, Eds.). The University of Chicago Press.
Aristotle. (2014). Nicomachean ethics (C. D. C. Reeve, Trans.). Hackett Publishing.
Bowen, A. J. (Ed. & Comm.). (2013). Aeschylus: Suppliant Women. Oxbow Books.
Bowra, C. M. (1944). Sophoclean Tragedy. Oxford University Press.
Edmunds, L. (2000). The Teiresias scene in Sophocles' Oedipus Tyrannus. Syllecta Classica, 11, 34-73.
Euripides. (1984). Hippolytus (J. Ferguson, Ed., Intro. & Comm.). Bristol Classical Press.
Euripides. (1988). Electra (M. J. Cropp, Ed., Trans., & Comm.). Oxbow Books.
Euripides. (1997). Ion (K. H. Lee, Trans., Intro., & Comm.). Aris & Phillips Ltd.
Fergusson, F. (2007). Oedipus: Ritual and Play. I n H. Bloom (Ed.), Sophocles’ Oedipus Rex: Updated Edition. (pp. 5-16). Infobase Publishing.
Finglass: J. (Ed., Trans. & Comm.) (2011). Sophocles: Ajax. Cambridge University Press.
Finglass: J. (Ed., Trans., & Comm.). (2018). Sophocles: Oedipus the king. Cambridge University Press.
Griffith, M. (Ed.). (1999). Sophocles: Antigone. Cambridge University Press.
Hao, D. (2020). Detouring school to family: A reading of Antigone. Educational Philosophy and Theory, 52(10), 1097-1104.
Harris, E. M. (2012). Sophocles and Athenian Law. In K. Ormand (Ed.), A Companion to Sophocles (pp. 287-300). Wiley-Blackwell.
Hegel, G. W. F. (1975). Aesthetics: Lectures on Fine Art (T. M. Knox, Trans.). Oxford University Press.
Hegel, G. W. F. (1995). Lectures on the History of Philosophy: Greek Philosophy to Plato (E. S. Haldane, Trans.; Vol. 1). University of Nebraska Press.
Heiden, B. (2005). Eavesdropping on Apollo: Sophocles' Oedipus the King. Literary Imagination, 7(2), 233-257.
Herodotus. (2014). The Histories (T. Holland, Trans.). Penguin Books.
Holler, M. J. (2020). Antigone’s Calculus and the Conflict of Laws. SSRN. https://doi.org/10.2139/ssrn.3598827.
Homer. (2018). The Odyssey (P. Green, Trans.). University of California Press.
Homer. (2023). The Iliad (E. Wilson, Trans.). W.W. Norton and Company.
Inwood, M. (Trans., Intro., & Comm.). (2018). Hegel: The Phenomenology of Spirit. Oxford University Press.
Karakantza, E. D. (2023). Antigone. Routledge.
Kaufmann, W. (1983). Tragedy and Philosophy. Princeton University Press.
Kitto, H. D. F. (2003). Greek Tragedy: A Literary Study. Taylor & Francis e-Library. (Original work published 1939)
Knox, B. (1985). Oedipus Rex. Grand Street, 4(2), 203-215.
Konaris, M. D. (2016). The Greek Gods in Modern Scholarship: Interpretation and Belief in Nineteenth and Early Twentieth Century Germany and Britain. Oxford University Press.
Loraux, N. (2018). The "beautiful death" from Homer to Democratic Athens (D. M. Pritchard, Trans.). Arethusa, 51(1), 73–89 (Original work published 1982).
Menn, S. (2019). On the Digression in the Theaetetus. In V. Caston (Ed.), Oxford Studies in Ancient Philosophy: Volume LVII (pp. 65-120). Oxford University Press.
Mills: J. (1987). Woman, Nature and Psyche. Yale University Press.
Ovid. (1994). The Metamorphoses. (D. Slavitt, Trans.). The Johns Hopkins University Press.
Parker, R. (1983). Miasma: Pollution and Purification in Early Greek Religion. Oxford University Press.
Pinkard, T. (Ed., & Trans.). (2018). Hegel: The Phenomenology of Spirit. Cambridge University Press.
Plato. (2004). Republic (C. D. C. Reeve, Trans. & Intro.). Hackett Publishing.
Plato. (2014). Theaetetus (J. McDowell, Trans.; L. Brown, Intro. & Notes). Oxford University Press. (Original work published 1973)
Plato. (2022). Laws (C. D. C. Reeve, Trans., Intro. & Notes). Hackett Publishing
Rawlinson, M. C. (2021). The Betrayal of Substance: Death, Literature, and Sexual Difference in Hegel’s Phenomenology of Spirit. Columbia University Press.
Rosivach, V. J. (1983). On Creon, Antigone and Not Burying the Dead. Rheinisches Museum Für Philologie, 126(3/4), 193–211.
Sophocles. (2003). Theban Plays. (P. Meineck & P. Woodruff, Trans., Intro., & Notes). Hackett Publishing Company.
Sourvinou-Inwood, C. (1989). Assumptions and the Creation of Meaning: Reading Sophocles’ Antigone. The Journal of Hellenic Studies, 109, 134–148.
Staehler, T. (2007). Antigone and the Nature of Law. In M. Freeman & R. Harrison (Eds.), Law and Philosophy (pp. 137-156). Oxford University Press.
Stafford, A. M. (1997). The Feminist Critique Of Hegel On Women And The Family. Animus, 2, 64-92.
Thucydides. (1998). The Peloponnesian War (S. Lattimore, Trans., Intro., Notes, & Glossary). Hackett Publishing Company.
Whitman, C. H. (1951). Sophocles: A Study of Heroic Humanism. Harvard University Press.