1
استادیار پژوهشکدۀ مردمشناسی، پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، تهران، ایران
2
گروه ادیان و عرفان. موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران
10.22034/iw.2024.467640.1798
چکیده
سه شهریار تمدّنآفرین مذکور در شاهنامه که به مثابۀ نخستین شهریاران در زامیادیشت اوستا توصیف شدهاند، هوشنگ و طهمورث و جمشید نام دارند که مظهر آفرینندگی و خلّاقیت خدای تعالی به شمار میروند. این سه شهریار فرهمند، همانند خالق جهان هستی، در شش مرحله به ابداع و نوآوری دست مییازند، و سپس در مرحۀ هفتم به کاری شگفتتر از شگفت میپردازند که نقطۀ اوج کارهای ششگانۀ پیشین آنان است.
این نوشتار بر آن است تا بر پایۀ روش اشراقی به شرح تناظر موجود در میان سه شأن یا وصف داداراورمزد -یعنی«گاه» و «دین» و «زمان»- با اوصاف و احوال آن سه شهریار بپردازد.
