قرآن کریم.
نهج البلاغه.
آذرگشسب، اردشیر.(1345). آیین سدرهپوشی زرتشتیان، تهران: کانون زرتشتیان شریفآباد یزد مقیم مرکز.
ابن بلخی.(1374). فارسنامه، بر اساس چـاپ گیلسـترنج و ر ینولـد الیـن نیکلسـون توضیح و تحشیۀ منصور رستگار فسایی. شیراز: بنیاد فارسشناسی.
بندهش.(1369). ترجمۀ مهرداد بهار. تهران: توس.
بهار، مهرداد.(1381). پژوهشی در اساطیر ایران، تهران: آگاه.
بیرونی، ابوریحان محمّدبن احمد.(1386). آثار الباقیة عن القرون الخالیة، به قلم اکبر داناسرشت، تهران: ابنسینا.
پورداوود، ابراهیم.(1326). فرهنگ ایران باستان، تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
ثعالبی نیشابوری، عبدالملک بن محمّد بن اسماعیل.(1368). تاریخ ثعالبی(غرر اخبار ملوک و سیرهم)، محمّد فضائلی. تهران: نشر نقره.
خطیبی، ابوالفضل.(1397).«تحقیقات ایران شناسی: آیا روایت جشن سده در شاهنامه الحاقی است؟»، نامۀ فرهنگستان، دورۀ شانزدهم، شمارۀ 3، صص131- 152.
خوافی، احمد بن محمد.(1386). مجمل فصیحی، محسن ناجی نصرآبادی، ج1، تهران: اساطیر.
روایت پهلوی.(1367). ترجمۀ مهشید میرفخرایی، تهران: موسسۀ مطالعات و تحقیقات فرهنگی.
سهروردی، یحیی بن حبش.(1380). مجموعه مصنّفات شیخ اشراق، به تصحیح و مقدمه هانری کربن و دیگران، تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
شهرزوری، محمّد بن محمود.(1365). نزهة الأرواح و روضه الافراح، ترجمۀ مقصودعلی تبریزی، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی.
طبری، محمّد بن جریر.(1383). تاریخ طبری یا تاریخ الرسل و الملوک، ترجمۀ ابوالقاسم پاینده. ج1. تهران: اساطیر.
فردوسی، ابوالقاسم.(1394). شاهنامه، تصحیح جلال خالقی مطلق. تهران: انتشارات سخن.
فرغانی، سعید بن محمّد.(1379). مشارق الدّراری شرح تائیۀ ابن فارض، مقدّمه و تعلیق جلال الدّین آشتیانی. قم:دفتر تبلیغات اسلامی حوزۀ علمیّۀ قم.
کربن، هانری.(1395). ارض ملکوت، کالبد رستاخیزی انسان از ایران مزدایی تا ایران شیعی، ترجمه و تحقیق: انشاءالله رحمتی، تهران: سوفیا.
عالیخانی، بابک.(1379). بررسی لطایف عرفانی در نصوص عتیق اوستایی، تهران. هرمس.
گنون، رنه (1374). معانی رمز صلیب (تحقیقی در فنّ معارف تطبیقی)، ترجمۀ بابک عالیخانی، تهران: سروش.
مجلسی، محمدباقر.(1983). بحارالانوار، ج36، بیروت:دار احیاء التراث العربی.
مولوی. جلال الدین محمّد(1381). مثنوی معنوی، شرح عبدالباقی گولپینارلی، ترجمۀ توفیق سبحانی، ج 1 و 2، تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.
مهلب پسر محمّدپسر شادی.(1378). مجملالتواریخ و القصص، ویرایش سیفالدین نجمآبادی. زیگفرید وبر. آلمان: دومونده، نیکارهوزن.
میبدی، رشیدالدین.(1371). کشف الأسرار و عدة الأبرار (معروف به تفسیر خواجه عبدالله انصاری)، تهران: امیرکبیر.
مینوی خرد.(1364). ترجمۀ احمد تفضلی، تهران: توس.
هجویری، ابوالحسن علی بن عثمان.(1389). کشف المحجوب، تصحیح محمود عابدی، تهران: سروش.
هفتلشکر: طومار جامع نقالان، از کیومرث تا بهمن(1377)، چـاپ مهـران افشـاری و مهـدی مداینـی، تهـران: پژوهشـگاه علـوم انسـانی و مطالعـات فرهنگـی.
یشتها.(1393). تفسیر و تألیف ابراهیم پورداوود، ج2، تهران: اساطیر.
Aogəmadaēca: a Zoroastrian liturgy,(1982). [ed.] Kaikhusroo M. JamaspAsa, Wien: Österreichischen Akademie der Wissenschaften.
Bartholomae, Christian. (1961). Altiranisches Wörterbuch, Strasbourg 1904, repr. Berlin.
Dinkard.(1911). Edited by Dhanjishah Mehrjibhai Madan. Ganpatrao Ramajirao sindhe: Bambay.
Helmut Humbach and Pallan R. Ichaporia.(1998). Zamyād Yasht. Yasht 19 of the Younger Avesta. Text, Translation, Commentary. Wiesbaden, Harrassowitz Verlag.
MacKenzie, D. N. (1971). A Concise Dictionary of Pahlavi, London.
Nyberg, H. S. (1974). A Manual of Pahlavi, Wiesbaden.
Nyberg, H. S. (1931). Questions de cosmogonie et de cosmologie mazdéennes, II: Analyse des données», JA, vol. CCXIX
Skjaervø, P. O.(2012), «Jamšid», Encyclopædia Iranica, vol. XIV, pp. 501-522.
