جاویدان خرد

جاویدان خرد

پارادوکس بوسعید: خودبراندازی و مصادره

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده
دانشایر گروه فلسفه دانشکده الهیات دانشگاه تهران. ایران.
چکیده
ظاهراً ابوسعیدْنامی، که کیستی‌اش جای گمانه است، نامه‌ای به ابن‌سینا نوشته است که در آن معرفت‌بخشیِ قیاس را، بر پایۀ ادّعای دَوری بودنِ آن، انکار کرده است. ما این را «پارادوکس بوسعید» می‌نامیم. بوعلی، در پاسخ، راه‌حلّی پیش نهاده است که منبع الهام ما برای نقض پارادوکس بوسعید، بر اساس مصادره بودنِ آن است. افزون بر این، چنان‌که اندیشمندانی مانند میرزا محمد بن حسن شیروانی، مرتضی مطهری، و حسن حسن‌زادۀ آملی اشاره کرده‌اند، پارادوکس بوسعید خودبرانداز است. با این حال، ابراهیم نوئی بر آن است که اِشکال خودبراندازی بر خودارجاع شمردنِ دلیل بوسعید استوار است، و با نقل مدّعایی از مصطفی ملکیان، دالّ بر این‌که خودارجاعی ناپذیرفتنی‌ست، می‌کوشد تا به این اِشکال پاسخ دهد. در این جستار، امّا، نشان داده خواهد شد که نه خودبراندازیِ پارادوکس بوسعید بر خودارجاعی استوار است، و نه خودارجاعی ناپذیرفتنی‌ست.
کلیدواژه‌ها
موضوعات

عنوان مقاله English

Abu Saʿīd’s Paradox: Self-refutation and Beggig the Question

نویسنده English

Mahdi Azimi
Department of Islamic Philosophy, Faculty of Theology, University of Tehran
چکیده English

So-called Abu Saʿīd, whose identity is a matter of doubt, wrote a letter to IbnSina in which he denied the knowledge-giving of Syllogism based on the claim that it is circular. We call this the "Abu Saʿīd’s Paradox". Ibn Sina, in response, has proposed a solution that is our source of inspiration for negating Abu Saʿīd’s Paradox, based on its being to beg the question. In addition, as scholars such as Mīrzā Muhammad bin Hassan Shīrwānī, Murtaḍā Muṭahharī, and Hassan Hasanzāda Āmulī have pointed out, Abu Saʿīd’s Paradox is self-refutating. However, Ibrāhīm Now’ī believes that the self-refutation is based on the self-reference of Abu Saʿīd’s reason, and he tries to answer this problem by quoting a claim from Muṣṭafā Malikīyān, which indicates that self-reference is unacceptable. In this essay, however, it will be shown that neither the self-refutation of Abu Saʿīd’s paradox is based on self-reference, nor is self-reference unacceptable.

کلیدواژه‌ها English

Syllogism
to beg the question
self-refutation
self-reference
Abu Saʿīd
Ibn Sina
ابنسینا (1375). الإشارات و التنبیهات، مع الشرح لنصیرالدین الطوسی و شرح الشرح لقطب الدین الرازی، قم: نشر البلاغة.
ابو رَوح، جمال الدین (1384). حالات و سخنان ابوسعید ابوالخیر. با مقدمه، تصحیح، و تعلیقات محمدرضا شفیعی کدکنی. تهران: سخن.
پریست، گراهام (1383). درآمدی به منطق، ترجمۀ امیر دیوانی، قم: دانشگاه مفید.
خزائی، محمد حسن (1396). مجموعه رسائل شبهۀ استلزام، پایان نامۀ کارشناسی ارشد به راهنمایی دکتر مهدی عظیمی، دانشگاه تهران.
دانشپژوه، محمدتقی (1332). «پاسخ ابنسینا بشیخ ابو سعید ابی الخیر». فرهنگ ایران زمین، شمارۀ 1، صص204-189.
دشتکی و دیگران (1386). دوازده رساله در پارادوکس دروغگو، با تصحیح احد فرامرزقراملکی و طیبه عارف نیا، تهران: مؤسسۀ پژوهشی حکمت و فلسفۀ ایران.
صفا، ذبیح الله (1331). جشن نامۀ ابنسینا، تهران: انجمن آثار ملّی.
طوسی، نصیرالدین (1361). أساس الاقتباس، به تصحیح مدرّس رضوی، تهران: دانشگاه تهران.
عظیمی، مهدی (1387). «ناسازوارۀ معدوم مطلق و گزارههای همتای آن»، مطالعات اسلامی: فلسفه، 2/81، صص177-213.
عظیمی، مهدی (1395). «پارادوکس کرول از منظر ویتگنشتاین، ابنسینا، و خواجه نصیر»، پژوهشهای فلسفی ـ کلامی 70، صص1630-176.
عظیمی، مهدی (1395). تحلیل منطقی استدلال، قم: مجمع عالی حکمت اسلامی.
عظیمی، مهدی (1402). «پارادوکس بوسعید، راه حلّ بوعلی»، جاویدان خرد 44، صص 157-190.
مجتبایی، فتح الله (1375). «داستان ملاقات و مکاتبات بوعلی و بوسعید: نقد مآخذ»، نامۀ فرهنگستان، شمارۀ 2/2، صص5-22.
محمد بن منوّر (1393). أسرار التوحید فی مقامات الشیخ أبی سعید. با مقدمه، تصحیح، و تعلیقات محمدرضا شفیعی کدکنی. تهران: آگاه.
ملکیان، مصطفی (1379). تاریخ فلسفۀ غرب، ج1، قم: پژوهشکدۀ حوزه و دانشگاه.
مهدوی، یحیی (1333). فهرست نسخههای مصنفات ابنسینا. تهران: دانشگاه تهران.
نفیسی، سعید (1350). سخنان منظوم ابوسعید ابوالخیر، با تصحیح و مقدمه و تعلیقات و حواشی سعید نفیسی، تهران: سنائی.
نوئی، ابراهیم (1386). «دوری بودن شکل نخست قیاس اقترانی در کلام ابو سعید ابن ابی الخیر و پاسخهای ابنسینا و دیگران به آن». پژوهشهای فلسفی ـ کلامی، سال 9، شمارۀ 2، صص188-153.
نیل، ویلیام؛ و مارتا نیل (1401). سیر منطق، دو جلدی، ترجمۀ مهدی عظیمی، تهران: مؤسسۀ پژوهشی حکمت و فلسفۀ ایران.
هاک، سوزان (1382). فلسفۀ منطق، ترجمۀ محمدعلی حجتی، قم: کتاب طه.

Reference

Abu Rawh, Jamal al-Din (1384). Ahwal wa Sukhanan-e Abu Sa'id Abu al-Khayr. With an introduction, editing, and annotations by Mohammad Reza Shafiei Kadkani. Tehran: Sokhan.
Azimi, Mahdi (1387). "Nāsāzāwar-e Ma'dum-e Motlaq wa Gozāreh-ha-ye Hamtā-ye Ān" (The Paradox of Absolute Non-Existence and Its Equivalent Propositions). Mutali'at-e Eslami: Falsafeh, 2/81, pp. 177-213.
Azimi, Mahdi (1395). "Pārādoks-e Carroll az Manzar-e Wittgenstein, Ibn Sina, wa Khwaja Nasir" (Carroll's Paradox from the Perspective of Wittgenstein, Ibn Sina, and Khwaja Nasir). Pazhuhesh-ha-ye Falsafi-Kalami, No. 70, pp. 1630-176.
Azimi, Mahdi (1395). Tahlil-e Mantiqi-ye Estedlal (Logical Analysis of Argumentation). Qom: Majma' al-Ali-ye Hekmat-e Eslami.
Azimi, Mahdi (1402). «Parādoks-e Būsaʿīd, Rāh-e Ḥall-e BūʿAlī», Jāvīdān Kherad 44, pp. 157-190.
Clark, Michael (2002). Paradoxes from A to Z, London & New York: Routledge.
Cook, Roy T. (2009). A Dictionary of Philosophical Logic, Edinburgh University Press.
Danesh-Pazhuh, Mohammad Taqi (1332). "Pasokh-e Ibn Sina be Shaykh Abu Sa'id Abi al-Khayr" (Ibn Sina's Response to Shaykh Abu Sa'id Abi al-Khayr). Farhang-e Iran-Zamin, No. 1, pp. 189-204.
Dashtaki et al. (1386). Davazdah Resāleh dar Pārādoks-e Dorughgu (Twelve Treatises on the Liar Paradox), edited by Ahad Faramarz Qaramaleki and Tayyiba Arif-Nia. Tehran: Institute for Research in Philosophy and Philosophy of Iran.
Haack, Susan (1382). Falsafeh-ye Mantiq (Philosophy of Logic), translated by Mohammad Ali Hojjati. Qom: Ketab-e Taha.
Ibn Sina (1375). Al-Isharat wa al-Tanbihat, with the commentary of Nasir al-Din al-Tusi and the super-commentary of Qutb al-Din al-Razi. Qom: Nashr al-Balagha.
Khazaei, Mohammad Hassan (1396). Majmu'e Rasā'il-e Shobhat-e Estelzām (Collection of Essays on the Problem of Entailment), Master's thesis under the guidance of Dr. Mahdi Azimi, University of Tehran.
Kneale, William; and Martha Kneale (1401). Seir-e Mantiq (The Development of Logic), two volumes, translated by Mahdi Azimi. Tehran: Institute for Research in Philosophy and Philosophy of Iran.
Mahdavi, Yahya (1333). Fehrest-e Noskhah-ha-ye Mosannafat-e Ibn Sina (Catalogue of Ibn Sina's Manuscripts). Tehran: University of Tehran.
Malekian, Mostafa (1379). Tarikh-e Falsafeh-ye Gharb (History of Western Philosophy), Vol. 1. Qom: Pazhuheshkadeh-ye Howzeh wa Daneshgah.
Mohammad ibn Munawwar (1393). Asrar al-Tawhid fi Maqamat al-Shaykh Abi Sa'id. With an introduction, editing, and annotations by Mohammad Reza Shafiei Kadkani. Tehran: Agah.
Mojtabai, Fathollah (1375). "Dāstān-e Molāqāt wa Mokātebāt-e Bu Ali wa Bu Sa'id: Naqd-e Ma'ākhez" (The Story of the Meeting and Correspondence between Bu Ali and Bu Sa'id: A Critique of Sources). Nameh-ye Farhangestan, No. 2/2, pp. 5-22.
Nafisi, Sa'id (1350). Sokhanan-e Manzum-e Abu Sa'id Abu al-Khayr (Poetic Sayings of Abu Sa'id Abu al-Khayr), edited with an introduction, annotations, and notes by Sa'id Nafisi. Tehran: Sanai.
Nicholson, R. A. (1921). Studies in Islamic Mysticism, Cambridge University Press.
Noui, Ibrahim (1386). "Duri Budan-e Shakl-e Avval-e Qiyas-e Eqterani dar Kalam-e Abu Sa'id ibn Abi al-Khayr wa Pasokh-ha-ye Ibn Sina wa Digaran be Ān" (The Circularity of the First Form of Syllogism in the Words of Abu Sa'id ibn Abi al-Khayr and the Responses of Ibn Sina and Others). Pazhuhesh-ha-ye Falsafi-Kalami, Year 9, No. 2, pp. 153-188.
Priest, Graham (1383). Darāmadi be Mantiq (An Introduction to Logic), translated by Amir Divani. Qom: Mofid University.
Ross, Sir David (1995). Aristotle, with an introduction by John L.Ackrill, London and New York: Routledge.
Safa, Zabih Allah (1331). Jashn-Nameh-ye Ibn Sina (Commemorative Volume for Ibn Sina). Tehran: Anjoman-e Asar-e Melli.
Sainsbury, R. M. (1995). Paradoxes, Cambridge University Press.
Tusi, Nasir al-Din (1361). Asas al-Iqtibas, edited by Modarres Razavi. Tehran: University of Tehran.